Homeward bound....

Wake up Call

On the move again...

Het is zover.... Vanmorgen (vrijdagochtend) ben ik begonnen aan de 'terugreis' naar Michigan.... in mijn vertrouwde Buick Rendez Vous. Even heb ik getwijfeld om terug te reizen in een Camper (die zich spontaan aandiende) omdat het op een of andere manier nog steeds een droom van me is om rond te reizen in een camper... maar bij nader inzien heb ik het toch maar niet gedaan... Veel werk.. lastig... en ik kan gewoon nog geen afscheid nemen van mijn liefje.... de Buick!...

Het afscheid van Sedona is moeilijk als altijd.... maar nu viel ook het afscheid van Daniel zwaar. We zijn goede vrienden geworden en kunnen elkaar goed met onze benen op de grond zetten als we het even niet meer zien zitten. Ik zal hem echt missen..... :-)

Ik heb besloten niet meer zoals de heenweg 800 km per dag te rijden, maar het rustig aan te doen.... zo'n 500 km per dag dan....ik neem ook iets meer binnendoor wegen, waardoor je gemiddelde snelheid ook wat lager ligt

Na de eerste dag ben ik in Durango, Colorado aangekomen. De reis heeft me van Sedona via Flagstaff uiteindelijk door het Navajo reservaat gebracht. Het Navajo is een van de grootste reservaten en zoals velen wellicht weten, een apart land in Amerika. Het reservaat heeft eigen wetten en regels en zelfs voor een deel (cheques) een apart monetair systeem. Daar merk je overigens niet zo veel van als je er door rijdt want het voelt gewoon als Amerika. Maar de reservaten (of in ieder geval dit reservaat) is heel leeg en dus rij je kilometers door niets en af en toe een tankstation (zo om de 50 km) en af en toe wat huizen..... Alhoewel het landschap prachtig is heb ik altijd een beetje een raar (en naar) gevoel als ik door het reservaat rij.... IN ieder geval kwam ik met de reis door het puntje van Monument Valley en had een meer toeristische route kunnen kiezen, maar aangezien ik die route al een keer gedaan heb, heb ik nu voor een andere route, via autoweg 160 gekozen. Een route die me ong. 300 km later deed belanden in Colorado via het vierstaten punt (the four corners). Nog een 100 km door Colorado ben ik dan nu in Durango.

Het ongelukkige is echter dat dit een supertoeristische stad is en gezien het tijdstip niet meer verder wilde rijden want hoe later je neerstrijkt, hoe lager de kans op een slaapplek....,,. Het is namelijk zo in Amerika dat als je te laat naar een hotel zoekt in het hoogseizoen.. je meestal geen plek meer hebt, zoals ook hier. Ik was even vergeten dat ik een tijdzone was doorgegaan dus een uur later dan mijn planning aankwam.... Ik heb nog twee uur tijdverschil in te halen met Michigan dus het wordt een interessante reis...hihihi. Iedereen (of in ieder geval veel) mensen trekken er hier op uit met de auto in de zomer.. en het is nu midden in het seizoen!.... Ondanks dat dit stadje een stuk of 20 hotels heeft (vermoed ik)... had ik pas na een poging of 3/4 een motel. Het is echt zo'n 'bikersmotel' dus beneden staan allemaal ruige mannen met motors met elkaar te praten.... Ja eeh... op een leuke manier hoor..... niet eng of shabby ofzo... maar gewoon gezellig... biertje bij de motor met hun vrouwen op stap.. heel gezellig.... Ik voel me nu een beetje een bikerbitch ...hahaha...

Morgen is het plan om om autoweg 550 naar MOntrose te rijden (langs de bergen) en dan autoweg 50 door de bergen naar Colorado Springs. Het plan is daar om bij de dochter van Francis (waar ik heb gewoond in Sedona) te gaan slapen alvorens verder te reizen.

Vreemde zaken

Ik heb al veel vreemde dingen meegemaakt en bijzondere mensen ontmoet maar gister sloeg echt alle records in de meest komische betekenis...Gek genoeg was het ook de 'day out of time' voor de Mayan kalender. Er is daar een dag per jaar die tussen de twee kalenderjaren valt... gisteren was die dag... en zo voelde het ook....

De dag begon met een bezoekje aan Ravenheart (het internetcafe en tevens koffiehuis). Dit is inmiddels een redelijk standaard begin van mijn dag en dus was me daar nog niets vreemder dan normaal opgevallen.... Daarna had ik een afspraak met Joshua.. hij wilde wat dingen met mij bespreken en dat leek me prima. Hij had gemerkt dat ik de afgelopen dagen een beetje verstrooid was en wilde me graag opvrolijken.

We hadden afgesproken bij het restaurant van het vliegveld van Sedona. Er is hier namelijk (voor de rich en famous die hier een huis hebben en voor de toeristen dagvluchtjes) een vliegveld.. nee geen luchthaven.. een vliegveld.... Bij veel van dit soort vliegvelden in Amerika (en wellicht ook in Nederland) is een restaurant omdat veel mensen vliegen als hobby en bijvoorbeeld voor een dagje gaan vliegen.. ergens wat eten en weer terugvliegen.... Ik kan me herinneren toen ik in Amerika woonde bij de familie in Michigan dat zich een dergelijk voorval aandiende en ik letterlijk met mijn mond wijd open versteld stond van wat er gebeurde. .....

Het was 1991 en het was een doodgewone zondag. De vader des huizes wilde iets leuks doen en stelde voor om met zijn vliegtuig (een 6 zitter) naar Jackson te vliegen, wat te eten en weer terug te vliegen.... ik kan je vertellen dat ik niet wist wat ik hoorde zó gaaf vond ik het... dat klonk gewoon te decadent voor woorden en ver voorbij iets wat ik me ooit had kunnen voorstellen... Tot mijn grote ontsteltenis echter hoorde ik mijn amerikaanse zusjes zeggen: 'Oh no Dad... pleaaase .. not the plane.. it is soooo boring... can't we just take the car??'... Nou je kunt je voorstellen dat ik nog meer in de war was dan al daarvoor.... iets waar ik alleen maar van kon dromen en deze kinderen vonden het saai en wilde niet 'weer' mee in het vliegtuig.. hahaha... achja alles is maar perspectief.. voor hun was het vliegtuig 2 uur zitten en je vervelen en ze hadden het al zooo vaak gedaan....voor mij voelde het als een 'eens in je leven' mogelijkheid...

Anyway terug naar gister... ik kwam aan bij het restaurant van het vliegveld en daar zaten Joshua en zijn vriendin/vrouw Linda. Aangezien Linda normaliter werkt bij dit restaurant vroeg ik haar of ze het niet moeilijk vond om hier te zitten als klant...... 'Not really'... was haar antwoord.... Afijn geen kleine minuut later begint Joshua een onsamenhangend verhaal over een baan die hij mij wil aanbieden terwijl tegelijkertijd Linda opstaat... een schort voordoet en ons.. en de rest van het terras begint te bedienen..... Voor de duidelijkheid: ze had vrij..... Ik begreep totaal niet wat Joshua nou probeerde te zeggen... hij bood me iets aan terwijl ik weet dat ze geen rooie cent hebben.... en wat ik dan zou doen was me ook al niet duidelijk en ondertussen loopt Linda heen en weer te serveren... Een paar minuten later komt Linda ons melden dat we maar beter naar binnen kunnen gaan want het zag er naar uit dat binnen een paar minuten een zware storm zou arriveren... Al kijkend naar de lucht zien we dat ze gelijk heeft.... de lucht is donkerder en dichter dan ik ooit gezien heb. We gaan naar binnen en al gauw begint het vreselijk te stormen. Aangezien de luchthaven bovenop een plateau ligt... ver boven het dorp.. gaf het een prachtig aanzicht.... maar een echte hoosbui en stormwas het wel!!...

Het gesprek met Joshua ging van vreemd naar vreemder en ik kon op geen enkele manier aansluiting meer vinden bij wat hij zei.... Ondertussen bleef Linda mijn cola maar bijvullen en bijvullen (en ik dus klaarblijkelijk maar drinken en drinken)... en kwam uiteindelijk het eten.... het gesprek zat ergens vast tussen 'wij zijn allemaal god' en 'god is een groot ego'.... Normaliter kan ik erg ver mee gaan in dit soort gesprekken en zullen goede vrienden weten dat ik vaak ook de aanstichter ben van meer dan serieuze gesprekken.. maar dit gesprek ging zelfs mijn pet ver te boven..

De uitnodiging van Linda (die inmiddels uitgeserveerd leek te zijn) om even buiten te gaan staan nu de regen wat was opgehouden kwam dus als een welkome afwisseling... Ik wilde uiteraard eerst het eten betalen maar dat hoefde niet want ze had er geen bon voor uitgeschrevenn... Nou geweldig natuurlijk! Dus zonder betalen het restaurant uit (toch een rare gewaarwording).... en begint het gesprek opeens een andere wending te krijgen... over buitenaards wezens... hun contact ermee... de reptielenbreinen hier in Sedona en op aarde... Nephili en nog meer van dat soort zaken.... Ik liet het maar allemaal over me heen komen. Ik weet dat in Sedona dit soort gesprekken heel gewoon zijn. Iedereen die hier langer woont heeft met 1 of meerdere van deze fenomenen wel eens te maken gehad.... Zo absurd als het voor ons klinkt.. zo gewoon is het voor de meeste mensen hier.... Het gerucht gaat ook dat het (nog steeds onverklaarde) afgaan van mijn rookalarm ook iets is wat gebeurd als er 'Aliens' boven je huis hangen.... Nogmaals.. ik heb gekkere dingen gehoord en heb diverse mensen gesproken... mensen met goeie banen en redelijk intelligent die zweren bij buitenaards contact...dus ik sta nergens meer van te kijken... anyway...

Ik zal je de rest van de middag bij hun thuis en de door de regen onderlopen brug waardoor het verkeer vastliep en de ingestorte voortent van hun caravan besparen. En ik zal jullie ook het feit dat ze met z'n tweeen en een gigantische hond in een kleine caravan wonen besparen en doorspoelen naar de rest van de middag/avond.

Toen ik thuiskwam was Gaylene (een vrouw die hier ook woont) bezig in de keuken en ik kreeg voor de een miljoen zoveelste keer weer de gebruikelijk vragen: "Wat ga je doen, en wanneer ga je het doen"... waarop ik wederom antwoorde dat ik het niet wist.... Een paar minuten later komt Francis binnen strompelen en vraagt of hij mijn accu mag gebruiken om zijn auto aan de gang te krijgen want die doet het niet meer. Ook dit gedeelte zal ik je besparen maar uiteindelijk belanden Francis, Gaylene en ik in de auto om boodschappen te doen omdat de auto van Francis het niet doet en Gaylene interesse heeft om de auto te kopen en hem 'in het echie' wilde ervaren.

Nadat ik als chauffeur het halve dorp hadden doorgereden en alle ins en outs van de auto hadden besproken stelde Gaylene voor om wat te gaan eten tezamen.. Goed idee en daarom rijden we naar APizza Heaven een goed italiaans restaurant...

Daar aangekomen en eten besteld te hebben, begint een bizar trio van twee gitaren en een trombone (!) live te spelen... en terwijl het eten is gearriveerd begint Francis voor de zoveelste keer dezelfde vragen over Nederland te stellen... dezelfde vragen die ik elk avondmaal met hem deel.. het begint routine te worden.. op dat moment valt er een lading pillen van Gaylene in een plas water onder haar voeten (nog van de stortbui daarvoor). TOt mijn verbazing begint ze alle pillen bij elkaar te rapen (die inmiddels door de nattigheid uit elkaar vielen) en weer rustig terugdoen in haar pillendoosje.... ik doe alsof het allemaal heel gewoon is en beantwoord de vragen van Francis wat het verschil nou is tussen Holland en The Netherlands... voor de zoveelste keer...... Even later als ik mijn maaltijd voor een gedeelte op heb (en de rest meeneem voor later).... en probeer te luisteren naar de muziek van de band die speelt met een mengeling van country, hoempapa en rock... en dat is geen prettige mix kan ik je vertellen.....zie ik dat Francis op weg is in slaap te vallen en Gaylene door de combinatie van haar pillen en de Margarita die ze heeft besteld zo stoned als een garnaal voor zich uit zit te kijken... Daar moet ik nog bij vertellen dat ook het uiterlijk een rol in de komischen verschijning mee deed aangezien Francis nooit zijn hele blouse knoopt maar 'om en om'.. want het is zonde en teveel werk om alles dicht te doen.. en Gaylene praktisch in haar pyama zat (een lang gewaad) omdat we niet van plan waren om meer dan 'boodschappen' te doen....

Goed daar zit ik dan.... vreselijke muziek aan een kant en een gitarist van achterin de vijftig die zichzelf heel wat vind, maar werkelijk een vreem figuur is, begint met me te flirten.... Francis dommelt half in slaap en Gaylene zit zwaar van de wereld in haar eten te prakken....

Ik kan je vertellen dat er op dat moment iets in me open brak.. ik heb inwending zo ontzettend zitten lachen om de complete absurditeit van de situatie dat opeens in mijn hoofd de zon begon te schijnen.. Het kon me allemaal geen zak meer schelen en ik dacht bij mezelf dat hoe gek ik ook ben... het altijd gekker kan!!....

Tot de volgende ervaring... zal ik maar zeggen ;-)

Lekker warm

De hitte maakt het niet aanlokkelijk om naar buiten te gaan. Zo vanaf hier binnen ziet het er heerlijk uit, maar eenmaal de deur open komt de hitte als een muur op je af. Zo warm dat zelfs de insekten hun heil liever binnen zoeken. Ik heb al verschillende waarschuwingen gekregen voor schorpioenen. Niet zomaar want er zijn er al verschillende in huis gevonden en Daniel een vriend van me is kort geleden door het zwarte monstertje gebeten. Andere soorten mieren en insecten lopen hier zo af en toe lekker door de kamer. Laatst vond ik een groot vliegend object in mijn douche. Ik wilde hem niet verdrinken mede omdat het beest zeker veel te groot was om door het putje te kunnen spoelen maar natuurlijk ook vanwege mijn uiterst zachte aard...hahaha.

Ik heb hem met een papiertje opgepakt ondanks dat ik mezelf had overtuigd dat het een compleet onschuldig 'diertje' was. Toen ik het echter oppakte viel het me op dat het een hissend geluid maakte. toen ik wat dichterbij keek zag ik pas de enorme kaken waarmee hij zich aan het verdedigen was. Hier geldt echt: wat de boer niet kent, kunt ge maar beter uit de buurt blijven..hihihi

De moesson is gekomen hier in Sedona. Dat betekent dat het in de ochtend stralend heet weer is en in de middag zie je de wolken vormen die dan met veel gedonder en lichtflitsen hun weg richting Sedona vinden en regelmatig een regenbui laten vallen. Ik vind het prachtig en geniet van het prachtig spectakel. Aan het eind van de middag zijn de wolken voorbij en is het weer stralend helder. Altijd komend vanuit het noorden, altijd arriverend rond een uur of 3. Elke dag hetzelfde.. geweldig.... Weer waar je op kunt rekenen!

De nachten in Arizona zijn sowieso altijd héél bijzonder. Omdat hier relatief weinig 'licht' is 's-nachts en bijna altijd onbewolkt, kun je heel veel sterren zien schitteren en schijnen. Helaas zijn de coyote's in dit gebied weggejaagd door de constante ontwikkeling van nieuwe huizen en hoor ik dat prachtige geluid niet meer elke avond. Echt afkoelen doet het hier overigens niet 's-avonds, al is het met een graad of 30/35 een stuk behagelijker.

Ik heb de tijd dat ik hier ben veel contact met Daniel en ook met Randolph. Daniel, die ik ontmoet heb de laatste keer dat ik hier was, Randolph nu deze keer. We doen veel simpele dingen samen: lunchen, filmpje kijken, kletsen aan de telefoon...Met Daniel kun je erg lachen. Hij is een heel exentriek persoon aan de buitenkant. Hij draagt hoge hakken, veel ringen en nagelak en loopt eigenlijk alleen maar in badpakken met een fietsbroekje erover. Hij heeft alles van een homo maar is dat beslist niet. Qua karakter is hij precies wat ik op dit moment nodig heb: heel spiritueel maar met een hoge dosis: laten we maar gewoon doen!... We kunnen dus ook samen erg lachen om al de 'new age' hotemetoten hier in Sedona die heel wat pretenderen. Samen kunnen we goed destilleren wat voor ons de echte belangrijke mensen en momenten zijn. En die zijn vaak heel simpel.

Randolph is wat serieuzer en daar heb ik op dit moment niet zoveel behoefte aan, maar op een of andere manier een persoon die ene bepaalde aantrekkingskracht op me heeft. Niet fysiek maar als mens, als vriend. Ik ben graag bij hem in de buurt al is het niet duidelijk waarom. Ach, je moet ook niet alles willen weten :-)

Zo af en toe schrijf ik wat in het boek maar het is nog niet makkelijk om de balans te vinden tussen het toch regelmatig schrijven van een stuk en het wachten op inspiratie. Soms is ook het schrijven van slechte stukken een inspiratie voor een 'goed' stuk. Ook de Diamond Light Energy is in een nieuwe fase van 'ontdekken' terecht gekomen. Opeens komen er nieuwe wiskundige inzichten over de geometrie van het geheel en over het gebruik ervan als catalysator van dromen vervullen.

Als laatste ben ik bijna klaar om de in Indonesie gemaakte Diamond Light Stenen naar Nederland (of Amerika) te laten sturen... Ik vind het nog wat moeilijk want het is een hoop geld waarvan het nog maar de vraag is of ik ze ooit allemaal kan verkopen... maar dat is ondernemen nietwaar? hahaha...

Zomer in Sedona

Buiten is het 43 graden... en binnen zit Iris achter de computer...hihihi..

Nou zoals je begrijpt is het hier verschrikkelijk heet. En ik had nog zo enthousiast allemaal kleren meegenomen. Helemaal vergeten hoeveel kleding ik hier nog had, en helemaal vergeten dat het hier zo heet is dat je eigenlijk praktisch geen kleding draagt!

Ik ben terug in Sedona, alhoewel de reis niet zonder slag of stoot is verlopen. Laat ik daaraan niet teveel energie verspillen want het heeft me al genoeg gekost. Inmiddels weet ik dat als dingen tegenzitten ik daarna meestal een heel mooi kado krijg. dussseeh.. ik wacht af!!

Het is nu even te warm om buiten te zijn maar ik voel me wel een beetje vreemd om binnen te zitten. Voorlopig is mijn jetlag nog mijn excuus.

Ik heb me voorgenomen vooral te gaan genieten van een vakantie en even niet te moeilijk te doen. Alles wat op me afkomt is prima, maar ik ga geen moeite doen. Dus ik geniet van eens even lekker luieren en hopelijk een beetje schrijven.

Nooit (meer)

Goh, het is alweer meer dan een maand geleden dat mijn vader plots is overleden. Aangezien ik nooit eerder een overlijden heb meegemaakt van dichtbij, is het een hele ervaring. Na thuiskomst was er al het geregel voor de begrafenis (alhoewel mijn moeder en zus verreweg het meeste al geregeld hadden), waardoor er letterlijk niet veel tijd was om te wennen aan het idee dat ik in Nederland was. Daarna kwam al het financiele geregel en het wennen. Het zorgen voor de hond van mijn vader. Het zorgen voor mijn moeder... en ergens in de verte nog het zorgen voor mezelf.

Mijn moeheid die ik heb weten te verslaan op mijn reis, is weer in alle heftigheid terug en ik laat het maar even zo. De verslagenheid en het ongeloof is ook nog groot maar met name voel ik me ontheemd. 'Between two worlds' of wel: tussen twee werelden. Ik hoor niet meer hier en ik ben niet daar. Ik wil daar graag zijn, maar heb hier wat te doen. Mijn hart wil weg, maar mijn leven hangt hier. Welke kant ik ook kijk: ik kijk naar een verlangen naar iets wat er niet is. Teruggaan kan nu wel, maar voelt niet goed. Teruggaan wil ik wel wat later, maar dan is er de hond waar ik nu voor zorg.

Ach.. het zijn allemaal bedenksels.. en een stil weten in mij dat het niet zo hoorde te gaan. Dat dit niet gepland was. Noch in mijn of in zijn leven. Een stil weten dat deze dood zelfs door god niet zo gepland was. Waarom weet ik niet, want er bestaan geen fouten. En toch voelt dit als een fout. Een fout die welliswaar direct gecompenseerd is en gedraaid naar iets goeds... maar toch een fout die niet in het plan hoorde. Misschien heb ik het mis maar dat is hoe het voelt... en elke dag groeit mijn weten dat het waar is. Hoe het ook zij... bedoelt of niet. Mijn vader is er niet meer om te knuffelen of om raad te vragen.. of om eventueel later een opa te zijn of me weg te geven als ik ooit ga trouwen. En ik heb zoveel mooie dingen van hem bij me, dat het moeilijk is om boos te zijn. Hij heeft me zoveel gegeven dat het niet juist voelt om het hem kwalijk te nemen...

Maartoch... hij heeft niet gevochten.. hij was gewoon ineens weg....  en nu heeft 'nooit' (meer) voor mij opeens een hele harde naklank.

Het leven is onvoorspelbaar

Loslaten

Alles wat negatief was kan me nu niet meer deren en ik zie juist de mooie en liefdevolle dingen en de gruwelijk eerlijk en confronterende spiegel die de Ashram me voorhoud. Ik doe trouw 4 uur yoga per dag. Het is soms een opgave om te doen maar de beloning komt altijd.

Ik zal moeite hebben om na morgen gedag te zeggen tegen deze Ashram en de veiligheid die het biedt tegen alles wat daar buiten zoveel stress en druk geeft om te conformeren aan wat is gecreerd. Nog even genieten dan maar. Er is een nieuwe spreker gekomen: Steven Halpern, die veel over Ajurveda weet. Leuk om nog even mee te krijgen.

Buiten krijgen onze yogavrienden in opleiding weer les en ik hoor de gebeden die de sessies afsluiten en openen door mijn open raam naar binnen glijden. Gek eigenlijk. De gebeden waar ik zo erg allergie voor heb die nu heerlijk voelen, als een houvast door de dag heen.

Ommmmmmmmm 

Ooooooohmmmmmmm

Verder is alles hier prima. Het muziekfestival is net afgelopen. Het was een interessante beleving met heel veel hele bijzondere muzikanten. Vooral Snatam Kaur was HEEEEEL bijzonder. Ik heb nog nooit een mens gehoord en gezien die zo licht en mooi is. GEweldig!!... Haar muziek is gewoon zo puur dat je niet anders kan dan wegdromen op de klanken. Aangezien we hier natuurlijk op een klein eiland zitten heb ik haar ook persoonlijk gesproken en heel bijzonder contact gehad met een van de muzikanten: Guru Ganesh. Alle muziek en workshops waren  heel bijzonder. Met Snatam hebben we Kundalini Yoga gedaan waarbij je met oefening gevraagd werd om voorbij je grenzen te gaan. We moesten een kwartier lang onze armen omhoog en omlaag doen in snel tempo. Het was bijzonder om te merken dat ik al snel dacht: ik kan niet meer.. dit doet teveel pijn. Maar ze had ons voorbereid en daardoor dacht ik meteen: "Nee, je kunt het wel". het mooie was dat ik meteen weer energie had om door te gaan. Prachtig om echt te ervaren dat het echt je gedachten zijn die je beperken in wat je doet. Gedachtes dat je iets niet kan worden bijna altijd bevestigd.

Ik vecht nog steeds met de rigide structuur hier.... dat wil zeggen ik vecht er niet echt tegen maar spreek mijn mening uit en doe wat ik zelf voel dat ik wil doen. Ik blijf lachen en vriendelijk en langzaam aan zie ik steeds meer mensen ontdooien. Ik met mijn 'ik wil het en ik wil het nu' wil natuurlijk gelijk resultaat maar het is mooi om te zien dat als je maar blijft volhouden in vriendelijkheid zonder te veroordelen dat je geen reactie krijgt, dan komen mensen vroeg of laat naar je toe om te praten. Ook hier heb ik al weer wat mensen geholpen een stapje te doen in de goede richting en met nog twee dagen te gaan begin ik langzaam te denken wat mijn eigen volgende stap gaat zijn, maar het blijft nog angstvallig stil....hihihihi.....

Ik heb inmiddels een kamergenoot: Christina die erg van 'structuur' en 'gewoon doorzetten' is en dat is een leerzame les voor mij. Een les om een vrije geest te zijn maar toch te weten dat structuur belangrijk is, iets waar ik erg tegen agiteer. Zij leert daarentegen om wat minder streng voor zichzelf te zijn.... mooi he?

Ashrami

Van een beetje wennen ben ik nu al bijna helemaal 'thuis' bij de Ashram. Ik voel me bijna een van de ingewijdene die klaar is om de net gearriveerde mensen te vertellen over het 'leven' in de Ashram. Hahaha.....Wat ik niet wist is dat toen ik aankwam er net een nieuwe opleiding was begonnen voor Yogalera(a)r(es). Deze mensen worden in hoogtempo opgeleid om Yoga te kunnen geven en dat betekent dat ze hier ook in het diepe worden gegooid en heel snel door allerlei processen werken. Dat heeft waarschijnlijk iets te maken met de bedompte sfeer die ik proefte. Deze mensen waren ten tijde van mijn aankomst allemaal een beetje op hun dieptepunt. Maar de ahsram blijft een plek die je 'ego' aardig weet te kietelen.

INmiddels heb ik mijn weg erin gevonden en doe ik wat ik wil en wanneer ik het wil. Ik heb het vroege opstaan opgegeven en dat scheelt een boel. Nu hoef ik pas om 8 uur present te zijn voor de Yoga en dat is een stuk beter dan 6 uur. Ik had al snel besloten en begrepen dat het mijn taak is om vrolijk te zijn ondanks alles om me heen.... en dat hielp want ik ontmoette hele leuke lieve mensen waar ik heerlijk mee kan lachen om alles. Ik heb ze ook Diamond Light gegeven en dat werd een heftige transformatie voor een van hun. Ik denk dat ze in de korte behandeling een hele heftige transformatie door is gegaan... Heel mooi om te zien en onderdeel van te mogen zijn. De andere vrouw/meid was vroeger publicist en zei dat het een eer zou zijn om me te helpen bij het publiceren van mijn boek.. Yeaaaaah!!..

Gisteravond is ook het festival begonnen met zang en dans... Oh wauw!!!.. Het was zo'n opening!!.. En al die mensen die bezig waren zich los te breken van de rigide regels van hun opleiding kwamen los en lieten zich heerlijk gaan in de muziek... Het was heerlijk... ook ik heb gewoon helemaal lekker mijn ding gedaan.... ik kon voelen dat iemand achter me niet blij met me was maar het kon me echt geen fluit schelen... ik vond het heerlijk om me te laten gaan in de muziek.. op mee te drijven op de tonen en gewoon mezelf te zijn... 

De energie die vrij kwam door dit vrolijke uitbundige samenzijn was enorm en ik ben blij dat ik hier ben gekomen voor dat. Vandaag begint de eerste workshop en daarna even wat vrije tijd.. dan weer yoga en op weg naar het avond programma..... De afgelopen dagen heb ik veel in de zon gelegen en daar ben ik dankbaar voor... hmmmmmm lekker relax.. en nu nog meer relaxen met muziek.. yiiiiiihaaaa.....

Ohm Shanti, Shanti, Shanti Peace

Inmiddels ben ik een beetje gewend aan het leven in de Ashram.... Zoals ik al eerder schreef is het even wennen hier. Gelukkig kwam er er achter dat ik niet de enige ben die zich irriteert aan de manier waar dingen hier gaan. Het blijkt dat iedereen die hier komt de eerste dagen in een soort shock belandt die iets heeft van: 'Mijn god, wat doe ik hier??"... Niet onbekend dus!!...

Ik denk dat het echt iets te maken heeft met de veranderingen op aarde. Mensen zijn het proces van moeizame wegen naar geluk en lange ceremonies en rituelen zat. Ook ik voel er niets voor. Het lijken hier soms wel een boel kinderen die rebelleren tegen hun ouders. Ik zie de ouders als de oude generatie 'spirituelen' en de rebellen als de 'nieuwe generatie'.

De yoga lessen zijn 2 uur en dat 2x daags. De satsangs ook. Dus eigenlijk is 8 uur van de dag al voor ons ingedeeld. Inmiddels ben ik er achter dat niet iedereen 'braaf' naar alle yoga's en satsangs gaat. Godzijdank want ik hou dat niet vol. De yoga is best pittig en 2x 2 uur per dag is behoorlijk voor het lichaam. En als echte constante uitdager van mezelf heb ik dus ook moeite om mijn grenzen te bewaken. Goh waar heb ik dat eerder gehoord? hihihi... Ik heb vanmiddag voor het eerst gespijbeld en in eerdere lessen kies ik er soms bewust voor om iets niet of minder intensief te doen. Lief zijn voor mezelf is belangrijk.. maar het wordt hier wel getest!

De satsangs zijn echt een drama!!.. Kan je je voorstellen:... spontane Iris denkt.. oooh leuk... lekker met z'n allen zingen!!... nou vreselijk is het!!... er wordt wel gezongen maar het mag niet te uitbundig of expressief.... het moet binnen de normen van de ashram blijven. Deze norm is blijkbaar ingetogen, terughouden en wat dwingend supressief. Kortom: niet mijn ding!.. Ik heb grootse moeite om er bij aanwezig te zijn...  

De maaltijden stralen ook niet echt veel uit, en ook hier ben ik niet de enige niet klaagt...

Maaaaaaaaaaaaar.......

Echt klagen mag ik niet natuurlijk. Ik zit hier in de Bahamas het weer is fantastisch en elke dag is weer een nieuw avontuur. Vanaf mijn 'huisje' het strand op... aan de azuurblauwe zee liggen... snorkelen...... Alhoewel het hier in het water al lekker zwemmen in met mijn snorkel, werkt hier een man die om de paar dagen met een bootje naar een ander eiland vaart waar je heerlijk kunt snorkelen. Ik ben een keer meegeweest en mocht vandaag gratis nog een keer mee!!.. Yeaaah!! ..... jaja..... gewoon relaxen en niets doen... hmmmm... daar moet ik het echt van hebben hier... en wat dat betreft is het hier ook wel een klein paradijsje

Paradise

Ik ben aangekomen in de Bahama’s…. ik moet zeggen dat het na het warme bad van Hawaii een beetje een koude douche is. Dat wist ik ergens al maar toch is het even wennen….

Het eiland waar Nassau op ligt boeit me weinig…. Veel mensen die hopeloos op zoek zijn naar geluk. De ashram is niet per weg bereikbaar en de enige manier om er te komen is per boot. Een boot die de ashram zelf een aantal keer per dag laat varen tussen Nassau en Paradise island. Ja, ik bevind me inderdaad op paradise island! De lokatie is idilisch zou je denken maar het is nou niet echt wat ik er van had verwacht en is ook niet bepaald wat ik had gehoopt. Maar ik had al gezegd: het zal een gigantische dimensionele sprong zijn van Hawaii naar de Bahama’s…. het hoge trillingsgetal van het eiland en wat ik er heb gedaan staat in schril contrast met de aardse meer gedwongen atmosfeer hier. Toch heb ik het gevoel dat ik hier moet zijn.. maar mocht ik binnen een paar dagen niet het gevoel hebben dat het ‘klikt’ zal ik een andere weg moeten vinden.

De Ashram is niet alleen vol van regels en aanbidding… het biedt ook structuur en regelmaat. Misschien is het dat, wat mij hier naartoe heeft gelokt. Op dit moment voel ik me hier niet op mijn gemak….. ik ben het aanbidden, de regels en het altaar ontgroeit…. Maar zeker ook vind ik het eng in deze voor mij onbekende omgeving waar elkaar helpen wordt aangemoedigt om eens te proberen. Een andere wereld meen ik omdat waar ik vandaan kwam dat ‘goes without saying’…. Ik krijg al allergie als ik hoor dat er van me wordt verwacht dat ik iets moet doen ook al hoeft het niet…. Daar krijg ik kriebels van. Ik doe het omdat ik het wil.. maar als het van me wordt verwacht.. doe ik het zeker niet. Hoe graag ik het ook had gedaan als het me niet gevraagd was.

Het gekke is ook dat ik had verwacht dat de ‘warme’ energie je tegemoet zou komen als je het eiland betreedde maar niets is minder waar. Waarschijnlijk om dat de mensen die hier leven en werken zo sterk en vaak wisselen dat het geen vaste structuur heeft van een netwerk van bescherming en liefde.

 Welnu…. Ik zit op mijn keiharde bed, te luisteren naar het geluid van een bouwproject aan de overkant van het water. Aan de overkant.. links van ons en verderop.. overal wordt gebouwd. Het maakt de uurtjes yoga aan het water een stuk minder idilisch. De hut is supersimpel met geen toilet en douche. Helaas ligt die een aardig stukje verderop wat nog voor leuke nachten gaat zorgen want ik ben mijn zaklamp vergeten L. Gelukkig heeft mijn hutje 1 stopcontact waar mijn laptop ingeplugd is…. Mijn kamergenoot is (nog) niet gearriveerd. Wie ze ook mag zijn…. Ik mis haar niet !

Straks om 4 uur begint de Yoga les waar ik wordt verwacht bij aanwezig te zijn… geweldig.. gelijk in het diepe…. Ik ben bang dat ik de tijd maar even moet nemen om de omgeving te verkennen… maar mijn eerste gevoel is dat ik heel hard terug wil zwemmen naar Hawaii. Even ademhalen en realiseren.. het komt goed….. even doorbijten.. ik zit hier nu eenmaal voor 15 dagen vast en kan dus nergens heen….hmmmmm…..

Grappig genoeg zag ik bij mijn eerste verkenningstocht van het stuk grond hier een bord waarop stond: rituelen zijn bijzaak.. maak geen hoofdzaak van een bijzaak… oke, daar hebben ze een punt gescoord…

Flippersss

Maar ik zal mijn best doen wat te vertellen.....

We zijn (natuurlijk) naar de vulkanen van Hawaii geweest en hebben een ceremonie gedaan voor Pele. De vuurgodin... de godin van de vulkanen. Het was ongelovelijk machtig om in de krater van een vulkaan te kijken. De energie die dat uitstraalt is ongelovelijk... de ogenschijnlijke stille dode vlakte waarvan je zeker weet en voelt dat er veel onder in beweging is. De ceremony was er een van het manifesteren van je wensen. Tsja wat moet je daar nog verder over zeggen.... Ik heb bij de vulkaan mijn eigen kracht ervaren. Ik heb geluid gemaakt waar een oerkracht van uitstraalde.. ik kon het voelen in al mijn botten en ik hoorde het weerklinken in de kater. Het was een bijzonder 'aha' moment dat ik altijd zo bang ben geweest om volledig in mijn kracht te gaan staan omdat ik bang was dat er dan iets met me zou 'gebeuren' ofzo.... Pele heeft me laten zien dat het simpelweg het omarmen is van de kracht die in me zit en dat heb ik gedaan. het is zo grappig dat je voor sommige dingen zo'n angst ontwikkelt omdat je in je hoofd er iets heel groots buiten jezelf van maakt... en dat het dan uiteindelijk iets heel simpels in jezelf blijkt te zijn...

Het voelde alsof ik bang was om in mijn kracht te gaan staan omdat ik bang was dat ik zou overgoten worden met kolkende lava (om het maar in gelijke termen te laten) zodat er niets van me over zou blijven. Bij de vulkaan ervaarde ik heel simpel: ik BEN de vulkaan!

Daarna zijn we door het tropische woud dat onderdeel van het vulkanenpark is, gelopen. We hebben de laatste restjes oud achtergelaten en zijn nieuw de auto ingestapt. Onze volgende stop die dag was South Point. Het meest zuidelijke punt van de Verenigte Staten... maar ik blijf vinden dat Hawaii geen Amerika is. Hier schijnt de connectie met de grotere wereld om ons heen het dunst te zijn, of wel het meest toegankelijk. Weer hebben we veel geluidswerk gedaan... het was heel bijzonder om de kracht die ik net had ontdekt in mezelf nu te gebruiken... en toen ik het deed kwam de zee zichtbaar naar me toe.... ik was niet de enige die dat opmerkte... De zee werd na het klinken van mijn klanken opeens woestiger en kwam een stuk dichterbij... wauw!!

Ach.. en zo zijn er zoveel verhalen.....

Vandaag zijn we weer gaan zwemmen in de oceaan vanaf een boot. Deze keer met dolfijnen. We zijn gigantisch verwend door onze gastheren die de boot beheerde en ons de meest heerlijke hapjes en drankjes voorschotelde... maar het hoofdgerecht waren toch wel de dolfijnen.....

Ik kon niet wachten om het water in te duiken en rond te zwemmen.. iets wat ook de kapitein meteen opmerkte..... het is even geleden dat ik in het water ben geweest en ik realiseerde me nu hoe erg ik dat mis... ik ben gewoon echt een watermens... altijd al geweest.... Dus toen ik het water onder mijn lichaam voelde glijden kon ik maar een ding doen: overgeven aan het water en als een kind ronddartelen met mijn snorkel...

Er waren meer mensen (groepen) in het water en ik wilde heel graag weg van iedereen op mijn eigen plekje zwemmen. Ik wist zeker dat de dolfijnen wel naar mij zouden komen..... maar elke keer als ze kwamen... zwommen de mensen naar me toe (omdat daar de dolfijnen waren)... en dan ging ik weg.. en de dolfijnen ook...hihihi... Maar de momenten die ik prive met de dolfijnen heb gehad waren echt heel bijzonder..... tijden lag ik gewoon te luisteren naar hun geluid in het water.... en hoe minder ik met het 'zien' van de dolfijnen bezig was.. hoe meer ze naar me toe kwamen....

Het was een enorme grote groep dolfijnen (honderd of meer) en de mensen die vanaf de boot keken zagen dat ze zich helemaal om me heen aan het cirkelen waren.... En een paar maakte zelfs 'oogcontact'... ik zet dat tussen aanhalingstekens omdat ik het gevoel heb dat ze niet echt naar je kijken maar wel je scannen... als een soort label langs de machine...

Ik geloof niet dat ik de enige ben die na het contact met de dolfijnen veel moet plassen en.. ja ook poepen.. alsof er een soort schoonmaak in je lichaam plaatsvindt.... heel bijzonder...

Vanavond gaan we een heerlijk feestelijk en luxueus afscheidsavond houden met een Lu'au en heerlijk eten.... Al hebben we de afgelopen dagen ook heeeeerlijk gegeten.... Morgen sluiten we onze reis langzaam af en blijven Judith en ik nog een dagje langer omdat ze mijn nog een stapje dieper in de materie wil nemen en ik haar meer wil vertellen over de Diamond Light... Daarna is het terug naar het vliegveld en op weg naar Bahamas.... god wat een rotleven toch ;-)

......

Ik heb de eerste dagen van dit retreat even in me opgenomen zonder te schrijven. Sommige dingen moet je even in stilte benaderen.

Ik heb Kealakekua achter me gelaten en ben nu een stuk noordelijker neergestreken in Holualoa. Een hele kleine groep die niet zomaar als mensen bij elkaar is gekomen. En het is gelovelijk wat de energie van vier wijze vrouwen bij elkaar doet..... het is bijna overweldigend.

We hebben al heel veel mooie dingen mogen meemaken. Veel kadootjes en veel magische momenten en ontmoetingen. Voor mij is er ook veel in beweging gekomen. Elke dag geloof ik meer in mezelf en krijg ik de kracht die ik ben terug gespiegeld in de ontmoetingen en dingen die ik ervaar. Langzaam aan zou ik een oen zijn als ik niet erken dat er toch wel heel veel in dit kleine hoofdje zit.. hihihi..

Een hoogtepunt (maar er waren er zoveel) was voor mij het contact met de walvissen. Als sinds ik hier ben wordt ik gewezen op mijn connectie met de walvissen... een die ik zelf overigens nooit heb gezien. Op een dag zijn we met een boot de zee opgegaan op zoek naar walvissen. Niet zo zeer om ze te zien maar om ze te horen. na een schichtige herkenning voelde ik het geluid wat ze maakte en probeerde het na te doen... ik durfde mijn stem steeds verder te laten gaan totdat ik in een vraag en antwoord spel met een van de walvissen belande.... ik voelde dat ze me dingen probeerde duidelijk te maken op een hele 'simpele' maar essentiele manier... door elkaar te 'verstaan'.... Het is in deze dagen wel duidelijk geworden dat ik een probleem heb met 'hoge tonen' en het waren dan ook de walvissen die me steeds uitdaagde om mijn stemgeluid te verhogen. het is me niet gelukt.. of nog niet :-)... Maar de ervaring van het delen met de walvissen was heel bijzonder. 

Iets wat Judith, onze begeleider, overigens normaal nooit toelaat dat mensen met de walvissen praten omdat veel mensen de verkeerde intentie hebben. Maar deze groep had dat zeker niet... !! De energie tussen ons vier is geweldig en ik voel me vereerd tussen zulke wijze mensen die mij veel leren en ik hun. Gister had ik een grote blokkade in het maken van een echt buikgeluid maar de gezamelijke energie van de 'meiden' hebben me er doorheen gesleept.... het was geweldig!!!...

Ik leer veel over mezelf nu en over mijn verleden en kan steeds meer een plekje geven in de kast door begrip en duidelijkheid. Jessica is van mijn leeftijd en heeft een hele plotselinge Kundaline ontwaking gehad... die haar een jaar bijna letterlijk heeft stilgelegd... Alhoewel er bij mij geen sprake is van een 'doorbraak' kwamen veel van mijn fysieke klachten overeen met de Kundalini... Iets wat ik zeker nader ga bekijken.

We maken elke dag geluid. We lachen elke dag en we verwennen onszelf vreselijk.. en daar hoeven we geen moeite voor te doen omdat het allemaal op ons afkomt...

Rites of passage

Wat een indrukkenwekkende reis langs de dolfijnen maar vooral ook op de Ranch bij Joan & Jean Luc. De energie van het werk dat ze doet met walvissen en dolfijnen is zo duidelijk aanwezig.. de frequentie is hoog en de liefde warm. Natuurlijk trekt zo'n plek de nodige bijzondere mensen aan, zoals Barb waar ik al eerder over vertelde maar ook Danice en Christine. Het zijn stuk voor stuk mensen die elkaar niet zomaar ontmoeten en iets te delen en uit te wisselen hebben. Nog nooit heb ik zoveel geleerd zonder dat daar eigenlijk veel woorden voor nodig waren. Gewoon het uitwisselen van ervaringen en ideeen. En daar onder ligt de uitwisseling van levensvisie en wijsheid. Alsof je in een soort energetisch aquarium komt, uitwisselt, dankt en vertrekt....

Toen ik weg ging uit Kealakekua regende het. Een goed teken volgens Jean Luc en volgens de Native American traditie. Het betekent dat je iets achterlaat van moeder aarde en dat ze je iets meegeeft als je gaat. Na een niet al te lange reis, ben ik aan gekomen op een ander stukje eiland ....

Bij aankomst werd ik verwelkomt met een bloemenkrans... echt Hawaii.. Wauw wat een kado!!! De energie is hier zeer anders een ook aan Judith Lynn (die het organiseert) moet ik erg wennen... Het is ook moeilijk om te tippen aan de energie van de afgelopen dagen.... Maar het lijkt me een superlief mens en dat is ook heel belangrijk....

Het huis waar we verblijven is desalniettemin fantastisch mooi en prettig... met een levensgrote veranda waar ik vanuit mijn kamer naar toe kan door mijn schuifdeuren. Verwelkomt door een kat ben ik lekker op de veranda gaan zitten met de poes op schoot. het is geen Morgaine maar ze is heel lief en aanhankelijk. Dat vond ik wel even fijn......

Na een uurtje rust op de veranda voel ik het element aarde hier zo duidelijk aanwezig. Iets wat misschien wel heel goed is na al die hoge energieen bij Joan. het is een extreem kleine groep en dat maakt het extra spannend. Het is allemaal erg anders dan ik me had voorgesteld en ik had niet eens echt een voorstelling....

Ik weet dat ik hier met een reden ben, dat is wel duidelijk en ik word maar steeds gewezen op mijn connectie met walvissen. Iets waar ik zelf nog geen gevoel bij heb. ... Maar ik laat het allemaal komen en hoop op een gezellige vreugdevolle tijd..... 

Kree Kree Trikkle Trik

Gewend maar nog lang niet aangepast...hihihi....

Gistermiddag toen ik terug kwam van mijn eerste verkenningstocht naar de 3 baaien en na het aanschaffen van mijn snorkeloutfit, wat gelunched te hebben en nieuwe crocq aangeschaft te hebben ben ik terug naar het huis gekeerd. Ik had deze eerste dag geen zin om weer in het donker te rijden.....

Bij aankomst thuis waren de gasten die hier al aanwezig waren bij het huis en raakte ik aan de praat met een vrouw die 'barb' heet. Binnen enkele minuten bleken we een connectie met elkaar te hebben en allebei op hetzelfde pad te zijn..... Ik ben mijn ding gaan doen en zij het hare maar aan het begin van de avond ben ik bij hun gaan zitten in de keuken en raakte Barb en ik echt aan de praat. Haar vriendin/metgezel ging al snel naar bed en de rest van de avond hebben we ontzettend gelachen over van alles en nog wat maar ook heel serieus gesproken. We hadden allebei het idee dat terwijl we praten er allerlei informatie (in de onderstroom) werd overgedragen. Zij aan mij en ik aan haar. Aan het eind van de avond hebben we elkaar een healing gegeven die zoveel bijzondere dingen heeft gedaan dat ik me er niet aan ga wagen om dit op papier te zetten. Maar als je het verhaal wilt weten kun je me een mailtje sturen en geef ik je de persoonlijke uitleg. Het voelt echter niet correct om het hier te publiceren...

Na een lange en heftige avond ging ik wederom laat naar bed, maar tevreden, voldaan, verwonderd en dankbaar.....

De volgende ochtend ging Barb weg en heeft ze mij een prachtig kado gegeven. Een prachtige hanger. Ik heb haar ook iets gegeven wat ik dacht dat ik haar moest geven en we zijn ieder ons weg gegaan. Zeker wetend, dat we nog veel contact zullen hebben. Ze heeft me zelfs op het idee gebracht om voor een seminar (ahum) na terugkomst in Sedona...naar Washington te gaan voor een weekend. OP dit moment zijn de tickets nog wat duur dus ik wacht nog even of ik moet gaan.. maar het klinkt wel heel bijzonder...

Na haar vertrek ben ik naar de baai in Kealakekua.. watteh?? Ja Kealakekua (spreek je uit : Kee-a-la-ka-koe-a). Bij aankomst waren de dolfijnen al vrolijk aan het dartelen tussen de snorkelaars. Ik heb mijn spullen neergelegd en ben direct het water in gegaan. Het was nog best een eindje zwemmen naar waar ze waren en ik was bang dat ik 'te laat' zou aankomen. Ik was toch een goede 15 minuten aan het snorkelen voordat ik er aankwam (of het voelde zo ver).. in ieder geval dacht ik mijn kans gemist te hebben. Het water was stil en geen zicht op dolfijnen.. ik besloot gewoon rustig wat door te zwemmen toen ik op eens het prikkelende kietelende geluid van de dolfijnen hoorde en toen ik om me heen keek zwom er een groep dolfijnen vlak langs me heen (vlakbij is relatief.. het zijn wilde dolfijnen). 

Ik heb nog een hele tijd tussen met en boven de dolfijnen gelegen .... af en toe kwamen ze en gingen ze weer..... Het meest hoopte ik wat van hun geknetter en gezang te mogen horen en dat was fantastisch. soms was het geluid zelfs boven water te horen...!! Na (wat voelde als) een lange tijd dobberen besloot ik me weer even boven het water te orientere in plaats van onderwater. Ik zag dat ik een behoorlijk eind van de kust (en het was al best een eindje) af was gedreven en dus nog een behoorlijk stuk had te gaan om terug te komen.... Ik schrok een beetje en begon in een lichte paniek hard terug te zwemmen..... Maarja... mijn kuitjes waren al dit harde werk niet gewend en die begonnen al snel te krampen.... Gelukkig is het water hier heel comfortabel warm en kon ik na wat rusten gewoon verder zwemmen....en na een flink eind zwemmen waar voor me gevoel geen einde aan kwam, kwam ik weer dichterbij de baai...

Tevreden, gerust en met knikkende knieen ben ik uit het water gekropen. Nu begrijp ik waarom mensen een boot huren om de dolfijnen te zien....

Desalniettemin ben ik zéér dankbaar dat ik de dolfijnen heb mogen ontmoeten en dat ze mij wilde ontmoeten. Later heb ik begrepen dat vandaag een goede dag wat met de dolfijnen...ze zijn niet altijd zo knuffelig sociaal (het zijn net mensen hahaha) en soms is de stroming ook veel sterker.... -slik- oeps!!... Beetje beter opletten... maargoed als ik de enige in het water was had ik me zorgen gemaakt maar om me heen waren boten en andere duikers dus ik was niet echt 'alleen'....

Terwijl ik aan het opdrogen en bijkomen was hoorde ik iemand 'Maaike' roepen.. ik vroeg de groep of ze van Nederland kwamen maar een andere vrouw antwoorde dat alleen Maaike uit Nederland komt en zij zelf uit Oostenrijk. Ze nodigde me bijna gelijk daarna uit om te komen zingen tijdens de zonsondergang aan het water...

Daar kon ik geen nee tegen zeggen natuurlijk!!!

Eerst terug naar 'the ranch'.... de dolfijnen sonar doet veel met je lichaam zonder dat je het merkt.... ik voelde al tijdens het zwemmen dat ik veel aan het 'loslaten' was en bij terugkomst ben ik na een broodje mijn bed ingegaan. Natuurlijk zal het weinige slapen er ook invloed op hebben gehad maar ik weet zeker dat de frequenties van de dolfijnen hun grootste deel invloed hadden. Na wat rusten ben ik de film die Jean-Luc heeft gemaakt gaan kijken... maar dat is eigenlijk een verhaal apart.... Na  mijn middagdut en de film opnieuw naar de baai gegaan om te zingen....

Het regende hier in de bergen maar dan is het op het strand (een heel stuk lager) vaak prachtig weer een droog...... Dat heb ik in deze korte tijd hier al geleerd....Maar  helaas deze keer niet... En eerst met wat drupjes en later in de gietende regen hebben toch gewoon gezongen... Het was heerlijk!!.. De zonsondergang, de zee, het zingen.. het was heerlijk...

Na wat pizza samen gegeten te hebben terug naar het huis.. waar ik nu tevreden mijn verhaal op schrijf.. ik ben moe maar voldaan en ga als een tevreden... ongelovelijk dankbaar en gelukkig mens mijn bed in...

Aloha

Het reizen was opnieuw een uitdaging.... De vlucht vanaf Phoenix naar San Francisco ging redelijk voorspoedig echter bij aankomst in San Francisco had ik maar 30 minuten overstap tijd: rennen dus!!... Bezweet en buiten adem kwam ik bij de gate aan. Het instappen was nog niet begonnen en toen ze eenmaal waren begonnen en ongeveer de helft van de passagiers aan boord waren, kwam er een mededeling dat er een probleem was.... Ongeveer 4 uur later was het probleem niet opgelost en hebben we een ander vliegtuig naar Kona genomen. Aangezien het echter meer dan 5 uur vliegen is (bijna 6 uur) kwamen we hier uiteindelijk pas om half 2 aan. Voor mensen die echt kunnen rekenen moet je ook even het tijdverschil -2 uur vanaf San Francisco meenemen.... 

De volgende uitdaging (alsof het nog niet genoeg was) is dat om half 2 de plaats waar ik mijn auto gehuurd had niet open was maar ik was niet de enige. Al in San Francisco ben ik heftig aan het bellen geslagen om te zorgen dat ik een auto zou hebben om niet de hele nacht op de luchthaven te hoeven blijven. Maar helaas... Inmiddels werd ik een soort intermediair tussen de gestrande passagier, de luchtvaartmaatchappij en het autoverhuurbedrijf. Iets wat me later verbaasde.. Ik reis alleen, de rest was met gezinnen of tenminste samen.. Ik was niet van deze streek .,,ofwel een buitenlander en dit waren allemaal Amerikanen. Maar op een of andere manier moet ik iets uitgestraald hebben wat vertrouwen wekte want mensen vroegen mij van alles en vertrouwde op dat gene wat ik zei en regelde. Zelf in het vliegtuig had ik een familie bijna in paniek die mij zagen en me vastklampte: 'Wat moeten we nou doen?".... Ik snap er niks van... dit zijn mensen een stuk ouder dan ik, die ongetwijfeld meer weten dan ik... maar blijkbaar niet... de ervaringsreiziger begint uit te stralen.. hahaha....

Aangekomen in Hawaii was er een stel die zei: "Just so you know, we are following you"... aangezien ik nog nooit in Hawaii ben geweesst en ook niet echt wist wat ik deed antwoordde ik natuurlijk: "I am not sure that is such a good idea"... maargoed....Uiteindelijk waren er twee andere  verhuurbedrijven die WEL open waren gebleven. Veel hulde en liefde aan het meisje achter de balie bij Budget die om 12 uur (in de middag was begonnen) en om half 3 (in de ochtend) voor mij bezig was, met nog een aantal mensen achter mij!!!..... Ja natuurlijk was er maar 1 persoon achter de balie en VEEELE mensen die een auto wilde dus het proces ging erg langzaam... maar om 3 uur had ik dan eindelik een auto en kwam ik hier... uitgekakt om half 4 aan op de Sky Island Ranch...

En het hier zijn heeft ALLES goed gemaakt.... Godsamme wat is het hier mooi!!!!!..... Tropisch paradijs in een oase van rust...... Deze mensen doen veel met dolfijnen en zijn spiritueel 'beladen'... mooie kristallen, zuivere ruimtes, boeiende boeken en een oase van rust en schoonheid met respect voor de natuur... WAUW!!!.. (ik was uberhaupt blij dat ik er om 3 uur 's-nachts nog in mocht..hahaha)

Heel enthousiast stelde een van de 'eigenaren' voor dat ik vanochtend alvast lekker met dolfijntjes ga zwemmen in de baai... en ja hoe fantastisch dat ook klinkt, denk ik dat ik even ga bijkomen van de reis.... het was een lange reis, een korte nacht......en van het droge SEdona naar het voluptieus vochtige Hawaii is aanpassing genoeg....

Ik begrijp in ieder geval waarom zoveel mensen Hawaii kiezen als vakantie bestemming...Het raakte me toen we aankwamen en de grondstewardess door de microfoon omriep:

Aloha en welcome to our Island.... Alhoewel misschien vele dit zullen hebben gehoord als: our people's island (wat ook al mooi is) .. hoorde ik 'our island' .. als in: een eiland dat we dankbaar mogen delen met de natuur..... ik geloof dat diep in de genen van deze mensen (de echte natives) het samenleven met de natuur is ingebed. Hopelijk heeft de bombardistische amerikaanse wals-er-dwars-doorheen-cultuur niet al te veel schade aangedaan...

Transformaties

Kosmische correctie

Vandaag was het logische gevolg op gister: wat een bijzondere dag zeg!!!.... Ik kan niet beginnen om te omschrijven wat er vandaag allemaal gebeurd is...... Nadat ik gister geconfronteerd werd met 'geloven in mezelf' en zien wat ik waard ben.... heb ik die gevoelens vandaag in de waagschaal gelegd... en ongelovelijk wat er uit is teruggekomen.... wauw!!!...

Daar waar gister een dag van twijfel en onduidelijkheid was, werd die vandaag compleet rechtgezet en in 'alignment' gebracht. Nogmaals... terwijl ik dit schrijf bedenk ik wat ik zal schrijven om mijn punt duidelijk te maken. Maar er is geen begin en er is geen eind.... Dat krijg je als je gaat werken met geluid..... dan worden den stiltes nog duidelijker en nodiger.

Gister zei een van de sprekers Pam Mc. Mahon.... speaking is when we feel uneasy with the vibration. En ik kon mezelf er volledig in identificeren.... veel praten...als je je eigenlijk ongemakkelijk voelt.. nou dan weten jullie wel hoe vaak ik me ongemakkelijk voel....hahaha...

Maar vandaag was een dag vol hele speciale begaafde sprekers en soundhealers dat werkelijk mijn as werd teruggezet zoals hij hoort te zijn.... De eerste 'spreker' was Mark Patterson... een heel bijzonder mens met een bijzondere boodschap en een nog zelfs meer bijzondere gave. OM te zeggen dat ik tot tranen geroerd was, is maar het begin... het ging zoveel dieper en verder dan ik ooit kan omschrijven.... zoveel spiegels en herkenning en rechtzetten van de 'waarheid'.... en op zo'n zuivere liefdevolle manier...

Daarvoor al had Jonathan Goldman met zijn vrouw prachtig werk gedaan en tijdens een van de meditaties zag ik letterlijk dat wat Jeshua al héél lang van me vraagt: relax and enjoy the ride. In dit geval letterlijk... het was alsof hij zei terwijl hij de sleutels van mijn auto pakte: "I don't know how to operate these things, but I do know you are not."..... En daarmee ging ik op de achterbank van de auto zitten... Sit back and enjoy the ride.... Het is een fantastische visualisatie voor me geworden omdat elk moment dat mijn ego wil opstappen of als ik om andere redenen weer van alles wil doen.. ik me weer herinner: ik zit op de achterbank van de auto en zie alles aan me voorbij gaan... en dan weet ik weer dat ik niets hoef te doen alleen maar te ontvangen....

Gisteravond schreef ik mijn vriendin Ilona dat ik maar eens moest gaan visualiseren dat mensen mij gingen vragen over de Diamond Light Energy als ik het zo graag wil uitdragen. Nou zo mooi is het Universum nou... vandaag zijn er diverse mensen op me af gekomen die vroegen: can you tell me some more about the diamond light.. it sounds really interesting.... Ik kon mijn oren niet geloven en had geen tijd om het te laten bezinken..... maar dat het tijd is om achteruit te gaan zitten en gewoon te zien wat komt... dat is me duidelijk geworden...

Het is mijn uitgangspunt van de rest van de dag geworden en ik heb er zoooo van genoten... Bij de volgende spreker was ik zo geroerd dat alles in mij even stopte..... om mij heen dachten ze dat het niet goed met me ging maar het enige wat ik kon zeggen.. (naar waarheid): Yes I am fine... trust me... when I am crying... it's a gooooood thing.... :-)...

Met de woorden die hierboven staan doe ik de dag geen eer aan dat weet ik...... maar ik zou niet kunnen omschrijven wat het dan wel was.. behalve misschien dat aan het eind van de dag ik in een fantastische cursusruimte mocht rondkijken... daar ben ik gaan zitten en heb daar minstens een uur of twee uur gezeten en geademd.. niet echt veel gedachten... gewoon aanwezig geweest... blij met mezelf... tot rust en tevreden..... Geen behoefte aan woorden.....No longer uneasy with the vibration.. but completely at peace.. with myself....

Wat ben ik goed!!

Vandaag was de eerste dag van de 'soundhealing' conferentie in Sedona... nouja... de Reik Soundhealing conferentie.... Morgen komen twee goede sprekers dat weet ik .. maar vandaag was echt een aanfluiting.... Ach nee.. niet onaardig zijn... het waren mensen die allemaal goede dingen hadden maar wat mij betreft allemaal een beetje 'zwaar' en 'moeilijk'.... ik zou bijna denken dat het aan het land ligt maar ik heb hier ook hele mooie en leuke seminars mogen meemaken dus dat is het niet...... Er zat geen logische volgorde in de sprekers en de mensen die spraken waren voornamelijk saai en voorspelbaar.....

De hele tijd heb ik met opgekrulde tenen gezeten over hoe ik dit ECHT veel beter zou kunnen... en dat was niet mijn voornaamste probleem... wat ik eigenlijk echt bijna heb gedaan is: opgestaan en willen zeggen: kom op.... laten we het ff gezellig maken... laat mij maar ff.....

Er was een uitzondering: een spreker, uit India, die wel een heel boeiend verhaal had over de diverse traditionele archetypes uit het Hindoeisme... maarja wat dat dan weer op een soundhealing conferentie doet: god mag het weten!!! hihihi..

Maar het was heel fijn om de bevestiging te krijgen dat ik het inderdaad zo slecht nog niet doe... Ik bedoel ik wist wel dat ik het kon.. maar vond mezelf niet meer dan een 'gemiddelde' spreker die gewoon leuk weet te animeren... .nu begrijp ik toch dat ook hier een bepaalde 'x-factor' bij komt kijken.. en die heb je of je hebt hem niet... NOu.... ik heb m hoor!!.. En die mensen hier: niet dus!!...

Het maakt wel weer duidelijk dat ik nog wel aan mijn vertrouwen moet werken..... ik krijg van zooooveel kanten bevestiging dat de Diamond Light Energy inderdaad rechtstreeks van Jeshua komt (alsof ik nog niet genoeg bevestiging had).... vandaag weer een bevestiging n.a.v. iets wat Tom Kenyon heeft gedaan. Die heeft contact met wezens die 'Hathors' heten. Het zijn superintelligente wezens. Deze hebben iets omschreven wat in onze toekomst belangrijk gaat zijn en het leek wel errruuug veel op de Diamond Light Energy..... tjsaaaaaaaa........

Wonderlijke dingen

Hallo, ik schrijf dit niet meer vanuit mijn fantastische kamertje in het huis waar in verblijf maar vanuit "Ravenheart Coffee Shop" (nee echte koffie). Ik ben sinds vandaag, donderdag volgens mij weer redelijk tot helemaal hersteld..... Het is een ziek zijn dat heel snel kwam en geleidelijk aan weer is verdwenen. De grootste uitdaging was en is 'eten'.... er is maar weinig wat ik lekker vindt en wat ik kan eten..... De eerste dagen heb ik op helemaal niets geleefd, daarna was het sapjes en fruit (bij  minimale beetjes)... en toen pas begon het echt vreemd te worden. Ik kreeg trek in twee dingen: toaster strudel (dat is een soort appelstrudel) en Mc Donalds hamburgers. Heel vreemd natuurlijk als je verder helemaal NIETS binnen kan houden....hahahaha... eerst dacht ik nog rationeel: niet goed, niet doen..... maar verder wilde ik niets eten de de volgende ochtend ben ik naar de winkel geraced en toaster strudels gehaald... het ging erin als koek..... Die avond om  precies dezelfde tijd als de dag ervoor kreeg ik weer trek in een hamburger.... ik heb het gegeten en het was heeeeeeeeeeerlijk... hahahaha...

Ik moet zo lachen om mezelf... het is alsof ik weer opnieuw leer eten en waarderen en al mijn normen en waarden over voeding opzij moet zetten... maar het is goed zo!!..

De periode dat ik ziek was is nodig geweest om me te schonen en met frisse moed een nieuw hoofdstuk in te gaan... een nieuw hoofdstuk waarvan ik nu weet dat het 'divine intervention' is.

Ik heb namelijk sinds ik hier aankom internetverbinding 'thuis' gehad. Door de student die zou komen ben ik online gaan zoeken naar andere mogelijkheden.... opeens was de internetverbinding weg en nu ik terugkijk op de laptop is dat de dag dat ik de laatste bevestiging per mail kreeg over mijn verblijf in de bahamas. Daarna werd het 'stil' op de lijn.....

Is dat niet bijzonder?.. ik had internetverbinding... gratis en voor niets... en snel... voor de hele tijd dat ik mijn 'reis' heb gepland.... en op het moment dat het definitief is werd het zwart... ik vind het een fantastisch teken....

Ik internet dus daarom nu vanuit een koffiehuis. Ik ben nog snel buiten adem en heb het heel snel warm. Wellicht een staartje van de koorts.... Maar ik voel me geweldig rustig en vastbesloten om verder te gaan... Come What May!!...

Morgenavond begint het seminar hier in Sedona dus de komende dagen zal ik wel weer even slecht bereikbaar zijn... maar alles is goed!!

Ziek

Ik weet niet waar het vandaan komt of waarom ik nu opeens zo ziek ben, maar het heeft ongetwijfeld een reden. Weetje ik heb geleerd dat bij mij meestal plotseling opkomende ziektes iets zijn die een verandering in mijn lichaam brengen. Het nadeel ervan is dat ik in korte tijd heel erg ziek wordt... het voordeel is dat het ook meestal snel weer weggaat...

Ik lig in mijn bed, letterlijk niet in staat om verder te lopen dan de badkamer. Het is een afschuwelijk gevoel om zo aan bed gekluisterd te zijn en ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn voor mensen die bedlegerig zijn. Mijn bed is altijd een heerlijke plek geweest om te slapen en uit te rusten en nu word ik gek van mijn bed.... 

Misschien is het niet het bed waar ik gek van word, maar het gebrek aan afleiding waardoor ik niet over dingen hoef na te denken. Nu moet ik wel nadenken en dat is eigenlijk nog wel het allerengste. Ik ben de oceaan overgestoken, ik heb gedaan wat ik kon doen om een auto te krijgen, ik heb dwars door het land gereden om in Sedona uit te komen om straks weer te vertrekken naar Hawaii en de Bahamas... Je zou bijna zeggen: she is doing it all!!

Maar terwijl ik hier lig te nietsen in mijn bed vraag ik mij af: wat doe ik eigenlijk hier? Wat probeer ik te bewijzen? En voor wie? Waarom ga ik niet gewoon lekker naar huis en een deel van mij wil dat ook vurig op dit moment.... Alles wat ik zo graag wilde doen lijkt opeens onnozel. Maar ik had een doel en een missie voor mezelf en als die missie betekent dat ik inderdaad over een paar dagen terugvlieg... dan zei dat zo. Maar ik wil er absoluut zeker van zijn dat dat de enige reden is dat ik terugga want anders blijft de twijfel eeuwig in mijn hoofd...

Zoveel is bij té veel (bijna dan)

aaaaah... Sedona.... Het is echt onbeschrijfelijk hoe ik me hier en nu voel... hmmmm...

Ik voel me thuis.. ik voel me ontspannen en ik voel me mezelf...  Dat laatste klinkt misschien als niet zo heel bijzonder maar voor mij is het dat wel. Ik weet namelijk dat ik meestal niet 'mezelf' ben maar een sociaal aangepaste versie van mezelf. Het is niet iets wat ik bewust doe of wil maar toch pas ik wie ik ben aan, zodra ik voel welk gedrag er van me verwacht wordt. Het was bijzonder om te merken dat ik hier het huis van Francis en Janette binnen liep en voor het eerst het gevoel had: hé .. ik pas me niet aan.. ik ben gewoon mezelf..... gister precies hetzelfde...héérlijk!!.. 

Het is zo anders hier nu dan al die andere keren. Ik ben hier altijd met verwachtingen en hoop gekomen dat er iets bijzonders of iets moois zou gebeuren. En nu ben ik hier zonder pretenties of wensen... ik ben hier gewoon.... Ik heb geen behoefte om mensen te ontmoeten of oude contacten te bellen... wat er komt komt.. maar ik ga het niet opzoeken.. het is goed zo. ben gister lekker gaan wandelen op een van de vele wandelroutes die hier door het magische landschap lopen, maar ik merkte al snel dat zelfs dat wel lekker was maar feitelijk overbodig voor dit moment. Even hoef ik niks. En dat is voor mij al heel wat...

Maar mijn roes van niets doen, zou niet lang duren..... Ik wist, of dacht te weten, dat er 2 maart, iemand anders in deze kamer zou komen en een maand zou blijven... dus ik hield al een beetje rekening met de mogelijkheid dat ik een andere slaapplek moest vinden. Heel toevallig waren er twee cursussen/seminars/festivals (geef het beestje een naam)... die ik graag zou willen volgen.... in dezelfde periode. Ook hier in Sedona was er al een seminar waar ik naartoe ga komend weekend... (dus volgend weekend). 

En van een wist ik zeker dat ik er heen wilde, en de ander min of meer.... Om een lang verhaal kort te maken... gister heb ik er even over nagedacht en vandaag nog voor 1 uur de beslissing genomen..... het voelt gewoon té fantastisch om deze kans voorbij te laten gaan..... Dusssss... 2 maart vertrek ik naar Hawaii voor een goede anderhalve week.. waarna ik doorvlieg naar de Bahama's.... eehmm tsja... dat klinkt zo decadent dat ik het stiekem mijn 'droomreis' noem...en ik vind voor eens in mijn leven echt oprecht dat ik het waard ben!

Over het geld heb ik besloten niet teveel na te denken, want het voelt zo bijzonder om twee paradijzen te mogen bezoeken dat ik weet dat ik het waard ben en dat ik het mezelf gun...Ik ga er heen voor mezelf als kado en niets anders. Niet om iets te leren of om meer te weten of als les.. maar gewoon omdat ik het wil en omdat ik het verdien! Trouwens... als het boek eenmaal gepubliceerd wordt heb ik toch geld zat!!.. hahaha

Nou blijkt toch dat die persoon pas eind maart hier komt!!!... Dit terwijl ik zeker weet dat er mij tot wel 5 keer toe is verteld begin maart.... Dus als ik even denk: mijn god.. wat heb ik nu weer gedaan!!!.. dan weet ik : nee het is goed.... dit is precies zoals het moet zijn.

In het kader van mezelf zijn...

~~~~~  extra bericht   ~~~~~~~~~~

Woehaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!... Jezus man... 

Ik ga gewoon naar Hawaii en dan door naar de Bahama's...!!!!!!!!!!!

AAAAAAAAAAAAAAAAAAj... yes yes yes yes yes...

wooooow...!

Wauw... dit is echt ongelovelijk... Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah....

Wooooooooohhhhh.... brrrrrrrrrrrrrrrrrr.... 

Flying through

Gister, 15 februari was mijn laatste reisdag.... tenminste voorlopig. Het weer was schitterend zonnig en de route rustig en uniek. Ik ben eerst een 'korte' detour gaan maken richting Roswell, New Mexico.. oke... een korte omweg van bij elkaar een kilometer of 300... hahaha... Roswell is wereldberoemd geworden vanwege het 'ufo incident' in 1947. Jawel 1947. Maar nu 2007, 60 jaar later is Roswell er nog steeds om bekend. De bekendheid zit hem niet in het feit dat hier destijds een UFO is gecrasht maar omdat de overheid dit eerst heeft erkend en pas later (zoals we dat gewend zijn) heeft ontkent. Het bijzondere is ook dat er tal van bewijzen en mensen die nog steeds achter het verhaal staan. Vele films, series en documentaires later staat Roswell dus nog steeds bekend vanwege de vermoedelijke crash van de UFO, en komen er jaarlijks vele bezoekers op af.

Nou denk ik dat als ik een marsmannetje was en ik dit zou zien... Roswell de laatste plaats was waar ik opnieuw een bezoekje zou aandoen... en ik zou een rustiger plekje opzoeken. Alhoewel dat niet makkelijk is omdat dit gedeelte van New Mexico zo ongelofelijk leeg en sereen is dat zelfs ik er van onder de indruk was (en ik heb al wat mooie plekjes mogen ervaren).

Overigens is er geen twijfel in mijn hoofd dat zogenaamde Aliens bestaan... sterker nog ik denk dat ze 'normaler' zijn dan we denken... misschien eigenlijk wel heel veel zoals wij, of enger nog.. zoals wij.... Ik zou een urenlange discussie kunnen starten waarom ik denk, maar ik wil het eigenlijjk hierbij laten. Net als Roswell..... Want het is een grappig plaatsje maar het ruikt meer naar toerisme dan naar buitenaardse wezens....

Grappig is wel dat op weg naar Roswell ik kon aanvoelen waar ongeveer het 'íncident' had plaatsgevonden. Later in het 'UFO research center' (wat een mooi woord is voor amateuristisch museum) bleek dit inderdaad aardig te kloppen. Bij elkaar denk ik dat ik in Sedona meer buitenaardse ervaringen heb gehad dan in Roswell.. maar toch leuk om er geweest te zijn!

En dat brengt me natuurlijk op het volgende hoofdstuk: Sedona. Na ong. 3760 kilometer rijden en 5 nachten later, ben ik gisteravond om half 10 aangekomen in SEdona. Dat betekent dat ik inclusief de omweg naar Roswell gister bijna 13 uur heb gereden.... De enige reden dat ik dit heb kunnen doen zonder uitgeput te zijn is de prachtige route door heel veel niemandsland en de altijd rustige 'interstates'...... Met cruisecontrol aan....de ipod ingeschakeld .... en de stoel comfortabel ingesteld was het allemaal heel goed te doen. Sterker nog.. ik heb er van genoten!!...

Het is zo ongelofelijk voor mij als Nederlander om voor te stellen dat hier soms gewoon een huis letterlijk honderden kilometers van de bewoonde wereld ligt. En ik bedoel letterlijk ook maar 160 huis of teken van leven binnen een straal van 160 km... ongelofelijk gewoon... 

Maar na een laatste uitdaging slingerdeslang in het donker door de Oak Creek Canyon... met auto's achter je die de route met twee keer de toegestane snelheid door sjezen omdat ze elke bocht en afgrond kennen, kwam ik dan aan in Sedona op 155 Hummingbirdlane bij Francis en Janette.

Moe maar vreselijk voldaan ben ik mijn heerlijke bed ingedoken in mijn ontzettende geweldige kamer!

Op reis....

Maar na een lange periode van aanpassen en vooral regelen en dubben... ben ik afgelopen zondag op weg gegaan naar Sedona, Arizona. Vanuit Attica, Michigan waar ik ben vertrokken, is dat een goede 3500 km rijden.... 

Na veel twijfelen over de richting die ik in zou slaan heb ik toch gekozen voor Sedona...... het is mijn tweede thuis... misschien wel meer dan Attica waar ik een goed jaar heb gewoond en waar mijn tweede (Amerikaanse) familie woont. Ondanks mijn vele bezoekjes aan Sedona in het verleden bleef Michigan altijd trekken vanwege de vier seizoenen en wellicht de herinneringen.

Maar nu lijkt het alsof ik met andere ogen kijk..... en die ogen willen eigenlijk maar een ding: terug naar Sedona.... Eigenlijk zou ik nieuwe plekken kunnen gaan ontdekken maar op een of andere manier ga ik terug naar de plek die mijn in het verleden zoveel magie heeft geschonken. Maar het is altijd een risico met Sedona.... Mensen daar refereren aan Sedona als een plaats die je 'omarmt' of je 'uitspuugt'... bijna letterlijk. Ik heb dit zelf ook in het verleden mogen ervaren. De ene keer kom je en lijkt alles fantastisch te lopen: je ontmoet nieuwe mensen, krijgt mogelijkheden aangeboden, en geniet van een bijzondere tijd. De andere keer kom je en is niemand thuis, wordt je overal genegeerd en loopt alles mis... Dat is hoe het werkt in Sedona. Vraag me niet waarom, maar het is gewoon zo.

Net als ik, worden veel mensen getrokken naar Sedona. Ook ik ben (zoals heel veel mensen) op bijzondere wijze, zonder dat er een logische reden voor was, naar de plek getrokken. Nog voor ik er ook van gehoord had wist ik al dat ik er heen moest. De rest is vanzelf gelopen en hier ben ik dan.... 3 jaar en vele bezoeken later opnieuw op weg naar Arizona....In mijn leven moet ik altijd eerst ervaren wat ik niét wil om te weten wat ik wél wil. Misschien dat deze reis me inzicht geeft in beide.

De eerste twee dagen reizen waren zwaar. Ik moest aan zoveel wennen: het rijden, de auto, de steeds wisselende regels en natuurlijk: het weer! Het is tenslotte winter in Amerika en als je 3500 km gaat rijden dan kan je nog al wat tegenkomen. Maar alles bij elkaar genomen heb ik echt geluk gehad....En behalve de sneeuwstorm die nu onderweg is waardoor ik misschien een dag langer in Tucumcari, New Mexico moet blijven. Een dagje rust na 3 dagen van ong. 750 km rijden per dag.. is niet echt vervelend... Ik ben echter nog maar 750 km van Arizona verwijdert dus ik kan de stal al bijna ruiken :-).

Gister was de zwaarste dag en alles leek mis te gaan.... Het weer zat niet mee en ook mijn auto gaf opeens meldingen dat mijn bandenspanning laag was, en dat terwijl ik midden in een aquaplaning op de snelweg was. Eenmaal gestopt kon het probleem niet makkelijk worden gevonden en het huilen stond me nader dan het lachen want tegenslagen in je eentje verwerken terwijl je ook nog probeert in de stromende regen, in het donker op een onbekende tolweg een hotel zoeken terwijl je al 9 uur rijden in de hoosbuien achter de rug hebt en er klaarblijkelijk iets mis is met je banden, is niet gemakkelijk voor me..... Maar uitgeput heb ik in Claremont, Oklahoma een hotelkamer gevonden.... De volgende dag was ik vastbesloten om deze dag wat vrolijker en zonder problemen te doorstaan.... maar ik moest al vroeg weg om een sneeuwstorm te vermijden en nog geen 15 minuten onderweg sta ik stil op de snelweg. Ik had een keuze... ga ik dramatiseren of gewoon rustig genieten en zien wat er komt...

Ik heb voor het tweede gekozen en opeens... leken alle dingen die de dag ervoor mis waren gegaan opeens geen problemen meer maar juist dingen die op geweldige wijze waren opgelost en juist echte problemen waren voorkomen. Ondanks het barslechte weer, ben ik veilig aangekomen. De bandenspanning was inderdaad laag en dankzij de melding en door uiteindelijk zelf de spanning omhoog te brengen bespaar ik niet alleen bezien, maar zijn ergere problemen onderweg voorkomen... In de eerste plaats waar ik zocht kon ik geen hotelkamer vinden maar het was ook een vreselijke plek en in de tweede heb ik ook wat rondgereden... maar gezien hoe druk het was, is het een wonder dat ze nog 1 kamer voor me hadden bij het tweede hotel waar ik aankwam... en het was nog een goede kamer voor een redelijke prijs ook....

Toen ik vandaag, dus uiteindelijk na een kwartiertje tot een half uurtje stilstaan weer begon te rijden wist ik (wat ik al vaker had gehoord, maar nu pas echt begreep) dat geluk niet iets is wat je overkomt: het is een keuze! Ik heb een geweldige reisdag gehad. Een dag waar ik ontzettend van heb genoten en bijna geen energie heeft gekost. Wauw!!

Dus ik kies.....Ik kies voor geluk en mooie, leuke, bijzondere en onvergetelijke ervaringen op mijn reis... mijn fysieke reis... en mijn interne reis.....

Niet door mooie ervaringen te vragen (alhoewel ze welkom zijn)... maar door het mooie in alle ervaringen te zien.

Eerste dag onderweg

De dag begon slecht....een slecht gevoel was al bij me vanaf het moment dat ik wakker was... Was dit wel de dag dat ik zou moeten vertrekken? I voelde me onwijs onzeker en het voelde geenszins als een 'goede' dag. En wederom kropen er allemaal twijfels in mijn hoofd... Als ik niet de dag ervoor alles had ingepakt, weet ik zeker dat ik niet zou zijn vertrokken. Maargoed de tassen waren ingepakt en ik had een plan.... 

Na het ontbijt samen met Karen, Tom and Josslyn ben ik langzaam mijn tassen naar boven gaan brengen. In de hoop dat dit me misschien iets meer in de stemming zou brengen. I was echt zo in de war. Waarom? Ik ging echt wel weg en toch zei alles in mijn lichaam dat het even niet meer begreep wat er nu aan de hand was. Dit was niet hoe ik het in gedachte had!  Niets aan de dag voelde goed. Ik ben vertrokken maar met een mistroostig gevoel van warrigheid. Ik reed wel maar toch was ik er niet. Alsof een deel van mij niet had verwacht dat dit moment ooit zou aanbreken en daarom ook weigerde te geloven dat het nu echt zover was. Ik heb me het grootste deel van de dag afwezig en grimmig gevoeld. 

De dag was grijs en het rijden ook.... Ik probeerde wat gezellige muziek op te zetten in de hoop dat dat misschien mijn humeur kon doen opklaren maar het deed niets met me behalve een hoop extra lawaai in mijn oren en hoofd toevoegen.  Aangezien het natuurlijk nog wel een SUV is, is het onmogelijk om niet regelmatig te stoppen om je tank te vullen dus ik besloot op een kwart van de tank van de snelweg af te gaan om bezine te tanken. Terwijl ik van de snelweg afreed stond er een man langs de snelweg. Zijn baard was gegroeid tot voorbij het punt dat hij zich er nog zorgen over maakte. Zijn brillenglazen waren beslagen en zijn kleren zagen eruit alsof ze nog in geen weken verschoond waren. Hij was ver in de zestig, of zo zag hij er in ieder geval uit en zijn hele lichaam ademde iets van een laatste restje hoop waar hij zich met heel zijn ziel aan vastklampte. In zijn hand had hij een kartonen bord dat hij niet eens meer trachte omhoog te houden. Er stond op 

"Help me alsjeblieft". 

Aangezien ik alleen in mijn auto zat en nog beduusd was van de weken van 'angst' waarmee het huis in Attica omgeven was, had ik niet de geest om iets te doen. Maar mijn hele lichaam deed pijn voor deze man. Beduusd en met pijn in mijn hart kon ik niet bedenken wat ik nu moest doen. Of wat ik kon doen maar een ding voelde ik wel: Ik moest iets doen!!..  Ik keek in zijn ogen en hij in de mijne. Zijn ogen zeiden precies dat wat zijn kartonnen houvast zei: "Help me". ... Maar zijn ogen keken me niet lang aan omdat hij al had geaccepteerd dat ook ik niets zou doen. Tegen de tijd dat ik me realiseerde dat ik in ieder geval geld kon geven, sprong het licht op groen en moest ik doorrijden. Het tanken lukte me maar net omdat ik gewoon echt pijn voelde voor deze man. Op de terugweg had ik mezelf voorgenomen 'iets' te doen... het voelde zo en dus dan maar doen... maar waar ik vandaan kwam kon ik niet bij hem komen en de volgende afslag was nog ver weg. En zelfs dan was er geen garantie dat ik bij dezelfde straat zou uitkomen. Ik voelde me hopeloos en alsof ik had gefaald. Hier was een kans om echt iets goeds te doen en ik had hem gemist omdat ik te bang was.  Ik heb dus maar gedaan, dat wat ik wel kan doen: ik heb voor hem gebeden en hem al mijn liefde en heling gestuurd. Ik heb hem omringd met licht en heb mezelf voorgenomen deze man niet te vergeten op mijn verdere reis en hem steeds weer in het licht te zetten.  

En toen doemde Indianapolis opeens voor me op. De bescheiden skyline and de steeds bder wordende wegen waren niet zo druk als ze waarschijnlijk op een werkdag zouden zijn maar toch was het rijden een leuke nieuwe frisse uitdaging. Auto's die links en rechts voorbij zoemen... De zelfingenomen rijstijl en zelfverzekerheid van de bestuurders was precies zoals ik het gewend ben in Nederland en dus voelden het eigenlijk een beetje als 'thuis'. Sommige mensen mogen dan een hekel aan stadsrijden hebben, maar voor mij was het heerlijk!!

Net voorbij het centrum dat rechts aan mij voorbij ging werd de weg een stuk rustiger. Ik heb nog een paar keer een blik geworpen op de skyline van Indianapolis en keek daarna weer strak voor me, waar de lucht letterlijk was opgeklaard. Alles daarvoor was grijs en donker geweest en nu zag ik opeens de zon die vriendelijk mijn gezicht verwarmde en het licht op mijn huid frisse moed gaf. Ik begon te glimlachen en ik deed mijn ogen een seconde dicht om het allemaal naar binnen te zuigen. 

Ik kreeg mijn energie weer terug en was blij en opgewonden om op deze reis te zijn... De weg werd almaar rustiger en alles leek gewoon gemakkelijker te gaan. Ik voelde me weer helemaal verbonden en het voelde opeens als de beste beslissing die ik had kunnen maken. Het was alsof de zon me een knipoog gaf en zei: 'zie je nou wel dat je moest gaan!'

Ik zag een bordje van een hotel met een Jacuzzi en ik dacht..... ooooh dat wil ik... een kamer met een Jacuzzi!!!....  hahaha.. yeaah!!... Dit feestje moet ik vieren!!

I voelde me blij en ontspannen voor de volgende paar uur rijden en ik had besloten dat het na zo'n enerverende dag prima was om om 6 uur te stoppen met rijden. Het is dan nog net licht en dat maakt het vinden van een hotel wat makelijker. Een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik rond 6 uur een dorpje zou vinden wat eindigde op 'Ville' iets als ClarkVille... Er zouden daar een paar restaurants zijn en 1 hotel.. en daar was een kamer met Jacuzzi....

Nou inderdaad.... rond 6 uur reed ik langs een dorpje...Martinville (echt waar!)... maar helaas was het een dode afrit daar waar het om eten en slapen ging. Maar de volgende afslag, 6 mile verder had inderdaad een paar restaurants en 1 hotel... Dus ik liep zelfverzekerd binnen en inerdaad..... er was een kamer met Jacuzzi.... voor maar 5 dollars extra...

Dus als je het niet erg vind... ik heb een afspraakje met mijn bad!

;-)

Onverwachte gasten

Vandaag zou ik eigenlijk zijn vertrokken maar ik begreep pas laat dat Karen, haar man Tim and hun dochter naar Attica zouden komen. I besloot om nog een dagje te blijven om samen te zijn. Ik heb tenslotte geen haast en ik vond het wel heel leuk om ze weer te zien.

Onverwacht kwamen ze ook nog eens eerder en dat was extra leuk... 'dad' moest werken en ik was even een middagtukkie aan het doen omdat ik zo moe was.. Maar ik hoorde ze boven aankomen en vlak daarna kwam Jennifer ook langs met haar 'bijna man' Tom en zijn zoontje Blake. Aangezien 'dad' net een 'nieuwe' snowmobile had gekocht wilde iedereen hem natuurlijk even uitproberen en 'dad' was dan ook blij om te zien dat iedereen om de beurt een paar rondjes door te tuin sjeesde (ja een tuin is hier zo groot dat dat kan ja...hahaha). Niet veel later moest Ben helaas weg, maar het was toch even een kort moment dat iedereen thuis was. Ik vond het zo gewelding om iedereen weer thuis te zien..... de gezellige drukte.. de chaos.. het bekvechten en stoeien.. ik heb het echt allemaal  met heel veel plezier gezien en ervaren!!! Het was weer even als vroeger....

Even wachten

Ik bedoel ik kan best nu nog snel mijn koffers inpakken maar ik wil niet als een dief in de nacht vertrekken dus ik doe het rustig aan en vertrek zondag. Trouwens morgen komen blijkbaar (hoorde ik net) Karen en Tim naar Attica.. dus misschien wel een goede reden om nog een extra dagje te blijven..

Maar zondag ga ik dan echt vertrekken naar Arizona... ik trek er 5 a 6 dagen voor uit, maar het is in 4 dagen haalbaar... ik wil echter niet gaan haasten en genieten van de reis....

Ik heb echt een geweldige stereo in de auto (kwam ik vandaag achter) dus ik amuseer me wel!!..

Hahaha...

Thuiskomen

Af en toe wordt ik niet goed van mezelf:.... zal ik gaan? Of zal ik niet gaan? .. Of zal ik toch maar naar Washington gaan ipv Arizona? Of zal ik toch maar naar huis gaan?.....

Vandaag heb ik er extra mee geworsteld omdat ik, als ik ga, inmiddels wat beslissingen moet gaan nemen over hoe en wat en waar. Maar natuurlijk wil ik die beslissing niet nemen. Veel te eng. Ik heb alles afgewogen en er een kaart op gelegd (ik heb mijn Osho kaarten bij me). Maar die waren ook al niet erg behulpzaam... Welke kant ik ook op ging ze boden allemaal uitdagingen en problemen... tjsa hoe moet je dan kiezen?... Ik heb er nog verder over nagedacht tot aan het fustrerende toe want de 'uitkomst' van de kaarten was juist om mijn hart te volgen en NIET te bedenken wat ik ging doen.... 

AAAAAAAHHHHGGGG....

Na veel dubben werd me wel duidelijk: het maakt niet uit waar ik naartoe ga omdat het juist een overgeven is aan wat er is en zal komen. En ik wil alles plannen. Begrijpelijk natuurlijk want het is nogal wat, wat ik wil..... maar uiteindelijk begreep ik dat het niet over een boek schrijven gaat... of over een cursus geven.... of om 'Stephen' te vinden (metaforisch dan).... mijn reden is altijd geweest (hoe goed verstopt ook) om mezelf te vinden.... door de chaos heen.....

En hoe langer ik daar over nadenk, hoe meer ik me realiseer dat ik dit eigenlijk ook aan het vinden ben. Mijn moeder begrijpt het soms niet, en ik soms ook niet. Waarom ik het zo moeilijk maak voor mezelf en ik geloof ook best dat er een kortere weg is. Maar dit is de enige weg die ik ken en durf te bewandelen. Weg van veiligheid. Weg van mogelijkheden om me te verstoppen: recht door zee... alleen ik....

Een gedachte die me verdrietig maakt omdat ik helemaal niet alleen WIL..... maar je kunt de realiteit niet bevechten.. er is niemand die met me meereist (behalve dan mijn gidsen en helpers en dat is al heel wat!!!).... Aan de andere kant is er een deel van mij waar ik nog niet over heb geschreven die al zoveel heeft gevonden. Niet door iets te doen maar door hier te zijn (ik weet ook niet hoe dat werkt...).

Een onderwerp wat ik nog niet heb besproken maar wat wel een belangrijk deel van mijn dagen vult is: houden van mezelf.... lief zijn voor mezelf... Vraag me niet waarom, maar nu en hier kan ik het voelen en soms is het een overweldigend gevoel. Een goede vriendin schreef dat ze door mijn woorden op het 'blog' het idee kreeg dat ze me eigenlijk helemaal niet kende ...

En ze had gelijk... ik denk er nog dagelijks over na. Hoe kan ik toch zover bij mezelf vandaan zijn geraakt? En waarom is het hier gewoon? Ik begrijp het niet, maar ik voel het wel.

Ik ben bijzonder!

Het is hier inmiddels echt koud geworden en dat blijft het voorlopig ook. Aan de andere kant van de staat hebben ze met echte sneeuwstormen te maken. Hier staat 'alleen' harde wind en is het inmiddels -20 (Celsius). Door de kou wordt de sneeuw zo koud dat het echt kraakt. De sneeuw die er al lag wordt poeder en door de wind zie je overal waar je rijdt wolken sneeuw voorbij razen. Meestal laag bij de grond maar als ze omhoog waaien heet dat een 'white out'.. of wel... tijdelijk geen zicht door op of rondvliegende sneeuw.... En dan nog oppassen dat je niet over stukken ijs rijd... wat niet ondenkbaar is met -20 omdat zout dan ook zijn werk niet meer doet.

Maar het pekelen van de wegen hebben ze hier goed onder de knie en de meeste doorgaande wegen zijn goed begaanbaar. Het is met name een prachtig gezicht om letterlijk 'dry ice' wolken voorbij te zien komen... een heel wonderbaarlijk gezicht.....

Ik ben de afgelopen dagen natuurlijk al een beetje gewend aan mijn auto en ben begonnen aan de behandelingen van Aunt Carolyn. Ze is er ontzettend blij mee en heeft er veel baat bij.. en dat maakt mij ook weer blij.....

Toch heb ik besloten om volgende week naar Arizona te vertrekken.... aan de ene kant een hele enge gedachte en aan de andere kant een hele prettige.... Eng omdat ik nu dan toch echt alle zijlijnen loslaat en de open zee in zwem.. fijn omdat ik heel graag naar Arizona terug wil.

Er is eigenlijk zoveel dat ik wil doen en het voelt als bitter weinig tijd om het allemaal te doen.. maar dat is onzin natuurlijk.... over geld maak ik me ook wel eens zorgen want alles is hier zo ongelovelijk duur!!!.. Maar ik troost me in de huidige koers van de dollar.. als een kleine pleister op de wond.....

Doordat ik rust heb gevonden en de zaken nu voor mezelf op een rij heb, ben ik ook weer in het boek begonnen.... ik zit op een cruciaal punt in het boek waardoor ik met name ook veel opnieuw moet researchen maar dat geeft niet...... 

Ik vind mijn auto zo geweldig dat ik niet kan wachten tot ik weer een stukje 'kan' rijden.... en het behandelen van Carolyn is een goede reden.... ik hoop dat ik echt iets voor haar kan betekenen maar ik begrijp uit haar reactie op de eerste behandeling dat dat zeker zo is..... de tweede behandeling was niet minder heftig maar ook heel heilzaam (om begrijpbare redenen kan ik niet uitwijden natuurlijk!!!)... ik vind het bijzonder dat iemand zich zo durft te geven ik vind het bijzonder dat ik haar blijkbaar mag en kan helpen.

Ik heb (zoals ik inmiddels geleerd heb) mijn hulp niet overdreven aangeboden.. ze heeft er zelf om gevraagd.. zoals het hoort..... ik weet gelukkig inmiddels dat ik mensen pas kan helpen als ze ook om die hulp vragen... niet als ik het ze zomaar aanbied....

Ik hoorde mezelf zeggen tegen haar: "wat ik doe is niet bijzonder iedereen kan het.... ik ben alleen wat intuitiever als de meeste mensen..." maar terwijl ik het uitsprak wist ik dat ik het nu niet meer zo voel..... misschien klinkt het arrogant maar ik denk dat ik wel iets bijzonders heb... iets bijzonders te bieden heb.. wat zeker niet iedereen heeft..... 

Jantje huilt.... Jantje lacht..

Oke... nu dat de eerste shock verwerkt is, moet ik zeggen dat ik het toch wel heel gaaf vind om in mijn superbak rond te rijden....Hier houdt ik het wel wat uurtjes in uit!!

Yeaah...

Mijn vader zegt altijd over mij: Jantje huilt.... Jantje lacht...

En zo is het. Vandaag vol zelfvertrouwen rond gereden en de zieke Carolyn behandelt. Ze heeft pancreaskanker in een ver gevorderd stadium. Ik ben er naartoe gereden.... heb haar behandeld en ben weer verdwenen. Een paar uur later belde ze om te vertellen dat ze zich heel veel beter voelde en dat ze me graag nog eens ziet komen. Dat maakt me heel  blij... Ook mijn zusje heb ik dezelfde dag voor een gedeelte van haar hoofdpijn af geholpen... 

Het voelt fijn om hier wat te kunnen doen, maar ik weet dat het ook tijd is om weer verder te trekken... ik ben hier voor mij en ik wil graag terug naar Arizona... 

Het is alsof ik de 'goden verzocht' heb.. Ik wilde sneeuw en vier seizoenen en nu ik het heb weet ik... het is niet wat ik wil.... hahaha...

Zo werkt het bij mij.... ik moet het doen en dan ervaren dat het is wat ik niet wil.... Nu op naar Arizona.. om misschien wel weer te voelen: dit is niet wat ik wil.. hoe het ook zij... ik wil er heen en ik ga er heen... over een week of zo..

Geboren!

Geboortes….. Na een lange verwachte zwangerschap en een moeizame bevalling is ze nu eindelijk in Attica: mijn Buick RendezVous.

~~~~~~

Pfiew…. Mijn oren tuteren, mijn wangen gloeien en mijn lichaam is kapot… Mijn voeten en handen die de hele dag niet warm wilde worden zijn warme gloeiende kooltjes…. Maar het is dan zover.. Ik heb net de Buick opgehaald, die ik gekocht heb…..

Eerst was er de verwachtingen en de blijdschap toen de stress van al de papieren en hopen dat ik de goede auto heb gekocht en toen terugrijden tijdens de avondspits. Onderweg nog een politiewagen tegengekomen (die je hier niet al te licht moet nemen) en tegen de tijd dat ik thuis was aangekomen was ik moe beduusd en geschrokken: Mijn god wat heb ik gedaan?..

Alle twijfels kwamen bij elkaar…. Was de auto niet te groot? Had ik niet beter kunnen huren? Heb ik wel een goede prijs betaald? Is er iets mis met de auto? Moet ik überhaupt wel in Amerika zijn….. Het lood is in mijn schoenen gezakt….

Mijn middelste (Amerikaanse) zusje Jennifer herkent het: Oh yeah… I have that too… I know I want it. I know I need it… but when I get it I think: Man, why did I spend so much money on it….  Precies zo voelt het voor mijn…. Er komt zoveel bij kijken om een auto te kopen. Zoveel bijkomende kosten die ik niet wist dat er waren… en tel daar bij op de algemene twijfels of ik überhaupt wel in Amerika moet zijn…. En dan is het feestje compleet…

Maar ik ken het. Ik herken het…. Ik ben impulsief en als ik ergens mijn zinnen op heb gezet dan is het moeilijk om mij daar van af te krijgen.. (zie hoe ik hier gekomen ben)… en zo ook de auto. Ja, waarschijnlijk had ik beter kunnen huren… maar hij is er nu en hij is van mij….en het is geen onoverkomelijk bedrag…..

Mijn vader praat tegen me en ik heb moeite om het nog te volgen. Ik concentreer me om zijn verhaal te kunnen volgen maar mijn hersens schakelen uit. Het geluid op de televisie is slechts nog lawaaiige turbulentie die afleidt. Ik wil even niets… want overal waar ik over nadenk maakt me bang…. Ik voel me alleen…. Wéér iets waar ik me alleen doorheen moet slaan…

Opeens hoor ik al de stemmen van mensen die zeggen: ‘Goh, wel stoer en knap hoor dat je dat durft’ en opeens begrijp ik ze… Mijn god… denk ik echt dat ik het land door kan rijden in mijn eentje?????... pffff….

Maar ik ken het. Ik herken het. En ik ga naar beneden naar mijn kamer. Iets wat mijn Amerikaanse ouders al grappend mijn ‘dungeon’ noemen. Maar hier beneden in de kelder (wat overigens een gewoon een grote beneden etage is)… is het rustig en stil.. en de koude tegels helpen me herinneren dat de bevroren grond onder me zit. Deze kamer, voor de helft onder de grond en de andere helft op de grond. Hier kan ik me even terugtrekken even alles laten zakken en herkennen maar vooral erkennen dat ik ook bang mag zijn om vooruit te gaan. Dat het niet raar is dat ik het even niet meer weet. Dat het geen schande is dat het me even teveel wordt…

Ik open mijn computer en ik begin te schrijven:

…Geboortes… na een lang verwachte zwangerschap en een moeizame bevalling, is ze eindelijk in Attica: mijn Buick RendezVous……

Wonderen

Wonderen gebeuren elke dag weer. Het is aan jou om te beslissen of je ze wilt zien en herkennen voor wat ze zijn: cadeautjes van het Universum

Soms kan ik zo mopperen en boos en gestresst zijn als dingen niet lopen zoals ik wil, dat ik vergeet te zien wat er eigenlijk écht is. Ongeveer twee weken ben ik bezig geweest om een te besluiten of ik een auto wilde kopen en welke ik dan ging kopen. Als eeuwige tweeling kon ik natuurlijk niet kiezen en ging ik heen en weer in mijn hoofd tussen wat verstandig was en wat ik wilde: een grote auto met veel gadgets en extra’s maar dan wel zuinig met bezine aangezien ik nogal wat kilometers ga maken. Een onmogelijke tegenstelling overigens in dit land want SUV’s zuipen zoveel benzine dat het niet leuk meer is! Buiten dat wilde ik het liefste ook mogelijkheden om later te beslissen om te gaan kamperen (van de zomer)… maar er zijn noch SUV’s, noch auto’s die daaraan kunnen voldoen en zou ik op een ‘truck’ uitkomen, die helemáál dramatisch zijn in bezinegebruik. Het moest dus een compromis worden.. maar welke eisen liet ik vallen en welke waren belangrijk?

Pas na een aardige tijd dubben zat ik in de auto op weg terug van Frankenmuth toen ik me realiseerde dat ik iets had geleerd vlak voordat ik vertrok, wat ik nog niet had toegepast: loslaten. Ik herinner me nog goed dat ik op balkon zat van mijn oude huis en dat ik Morgaine moeilijke capriolen zag uithalen. Ik maakte me zorgen want ik was  bang dat ze zou vallen. Opeens realiseerde ik me, dat wat gebeurd gebeurd en dat het niets toevoegt als ik me er druk over maak. Met andere woorden, mijn kat liep niet meer of minder gevaar door mijn zorgen erover. Op dat moment stuurde ik alle zorgen en angst mijn lichaam uit.. hup de lucht in…. En ik voelde me rustig en opgelucht. Maar ook gesteund en ondersteund…. Een gevoel dat ik wist, dat essentieel zou zijn voor mijn reis hier.

Dat gevoel paste ik toe in de auto op dat moment meteen…. Het was niet makkelijk want er zijn zoveel ‘jamaar’ scenario’s die in mijn hoofd opdoemen die het belangrijk maken voor mij om me er zorgen over te maken… maar ik wist dat ik het los moest laten als ik op wonderen wilde vertrouwen. Ik deed mijn best, overwon de stemmen in mijn hoofd die mijn grip en belang van de situatie natuurlijk bovenaan zette, en ik stuurde mijn zorgen en stress de lucht in…. Hopla.. zoef… weg…..

Nog geen halve minuut later (maar dat realiseerde ik me op dat moment niet) zat ik naar de auto voor ons te kijken en realiseerde me dat ik dat wel een leuke auto vond.. maar het was helaas een SUV. … Op dat moment zei mijn Amerikaanse vader: ‘How do you like this car? It is a Buick RendezVous… it is big and still reasonably economic on gas for an SUV.

Nog steeds niet onder de indruk maar wel geïnteresseerd gaf ik aan dat het inderdaad een mooie auto was en dat ik die wel zou willen…. Mijn zus bleek er ook een te rijden vertelde hij me.

’s-Avonds het avontuur al bijna vergeten, zit ik achter het internet op zoek naar auto’s en zie ik een auto staan met alle toeters en bellen.. je kunt het zo gek niet bedenken of deze auto heeft het. Het was een Buick RendezVous en het was hier 30 mile vandaan te koop (dat is héél dichtbij voor hier). De naam van de verkoper was: Global Peace!... Ik moest glimlachen en mijn zusje Jennifer zag het ook en zei een beetje grappend: “Look, it must be a sign’… We zochten verder op het internet en alle auto’s die werden aangeboden waren de helft zo duur als deze. “Too good to be true” dacht ik bij mezelf maar een dag later waren we op weg naar Rochester om de auto te  bekijken…..

Ik was een kind zo blij: dit was mijn auto!.....

“Oh, by the way”, zei mijn Amerikaanse vader toen ik thuis kwam…. “I just remembered I think the Buick is the only SUV that I know, that can actually tow a reasonable camper”…

Hoezo wonderen?

Que sera sera

Toen ik hier op 14 januari aankwam, viel de volgende dag de eerste echte sneeuw van het seizoen. Sindsdien is de sneeuw niet meer weggeweest en is er alleen maar meer bij gevallen. De temperatuur is de afgelopen week nog rond het vriespunt geweest, waardoor een gedeelte weer gesmolten is. Maar sinds gisteravond is het 0 Fahrenheit, wat al gauw -18 is in Nederland. Ook hier kan de temperatuur opeens drastisch dalen. 

Toen ik gisteravond op visite was en daarna mijn neus weer buiten de deur stak, wist ik opeens weer wat een 'nostril' freeze was. Het vocht in je neus, dat bij de eerste inademing van de koude buitenlucht bevriest en een kriebelig gevoel geeft. Iets wat ik in Nederland nog nooit heb meegemaakt.

Ik sniffel en kuch nog wat van de griep maar begrijp dat het nodig is om te 'landen' hier. Ik neem de tijd en de rust en accepteer wat is... eeehmm wat de griep betreft dan. Want alle andere dingen die me de afgelopen weken bezig hebben gehouden waren allemaal onderdeel van mijn controle plan. 

De auto waar ik al een paar weken mee aan het flirten ben, is nu bijna officieel van mij... wat nog rest is wat papieren afhandeling en dan kan ik mijn schoonheid gaan bereiden. Nu alleen nog duimen dat het op mijn naam zetten van de auto geen problemen gaat geven. Dat kan nog de laatste hobbel zijn, maar ik heb vertrouwen dat het goed komt.

In mijn eigen planning had ik graag al 'op weg' geweest maar blijkbaar moet het anders lopen. Dit weekend had ik graag bij een vriendin gezeten maar zonder auto is dat niet mogelijk en dus moet ik nog even hier mijn tijd uitzitten. Gister ben ik 'op visite' geweest bij Aunt Carolyn en die is heel ernstig ziek. Ze vroeg om mijn help en glimlachend bedacht ik: het Universum weet waar ik moet zijn en wanneer... het is aan mij om te vertrouwen dat het goed is wat er ook komt..

En daar ben ik nog niet erg goed in... getuige de druk en stress die ik heb gehad over de aankoop van de auto. Tel daar bij de dingen waar op moet letten bij een aankoop en dan slaap ik een paar nachten slecht... als ik er over nadenk is dat dan alleen omdat dingen niet lopen zoals ik ze in mijn hoofd had. Nu heb ik nog geen auto maar vraagt iemand die doodziek is om mijn hulp. Een gesprek wat nooit had plaatsgevonden als ik een auto had gehad.

En dan heb ik het nog niets eens over de prachtige en bijna miraculeuze manier waarop ik de auto heb gekregen!

Regels

In tegenstelling tot wat ik had gedacht ben ik nog steeds op mijn stek in Michigan. Heel letterlijk want zonder auto kom ik hier niet veel verder dan de oprit van het huis. Het leek mij een goed en duurzaam alternatief om een auto te kopen ipv te huren. Zeker als ik de auto langer nodig zou hebben dan de komende 3 maanden dan zouden de autohuurkosten blijven oplopen daar waar ze voor een eigen auto gelijk blijven.

Een pad dat ik eenmaal ingeslagen, niet zo makkelijk meer kon loslaten. Maar wat ik moet doen om dit te regelen is bijna letterlijk: hemel en aarde bewegen... Het is ongelovelijk hoeveel regels er hier zijn en hoeveel er veranderd is. Niets kan meer 'zomaar' en alles is 'onmogelijk' en na veel aandringen met name 'bijna onmogelijk'.... Een soort uit de kluiten gewassen 'UWV' zal ik maar zeggen. 

Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest mijn weg te vinden door de vele vissernetten om de mazen in het net te vinden of te creeeren. 'I'm sorry those are the rules' zijn de netten die ik hier tegenkom. Netten die overigens over het leven heen zijn gelegd na 11 september. Noch bedacht door de mensen noch door hun ondersteund.

Het land wat zich ooit trotse als land van de mogelijkheden en het land van de vrijheid is nu een verschrompelde krent van zijn eigen levensvocht. Het land is uitgehold en omkooid. Maar deze negatieve weg wil ik niet in. Ik ben hier niet om het land te bekritiseren want ik geloof in de mogelijkheden die het biedt, diep van binnen. En godzijdank zijn er mazen in het net, waarvan ik hoop dat ik ze heb gevonden.  

Vandaag zij een vriendin dat ik getest en gepest wordt door het Universum.... ik voelde dat zelf ook eigenlijk wel een beetje zo... Maar toen ze het uitsprak bedacht ik mij dat dit niet het geval is. Alles wat ik doormaak is wat hoort bij het leven hier en het is onderdeel van datgene waarvoor ik hier ben. Om het beter te begrijpen en doorgronden. En te blijven zien dat dit slechts een kooi is die geplaatst is om iets wat in feite niet aangetast kan worden, tenzij men er in gaat geloven.

Angst

De dingen waarvan ik in eerste instantie denk: waarom moet mij dat overkomen blijken later bijna altijd goed van pas te komen, of mij een bepaald inzicht te geven. Een goed voorbeeld is de gebrekkige heenreis, wat vervelend was (maar niet onoverkomelijk) en wel voor een mooi verhaal heeft gezorgd op de blog.

Zo ook de dingen die hier hier meemaak, waarover ik later meer zal schrijven. Het doet me een beetje denken aan het verhaal van de vlinder. Het hele verhaal van de vlinder kun je vinden door hier te klikken. Een paar quotes uit het verhaal:

Als we ons leven zouden leven zonder obstakels zouden we kreupel raken.
We zouden nooit kunnen vliegen.

Ik vroeg om Kracht, en ontving moeilijkheden om me sterk te maken.
Ik vroeg om Wijsheid en ik kreeg problemen om op te lossen.
Ik vroeg om Gunsten..En ik ontving kansen.

Het klinkt geweldig en het is ontzettend waar, maar als je er middenin zit en alles wat je probeert te ondernemen lijkt schijnbaar onmogelijk dan wordt het toch wel een heel ander verhaal. En toch probeer ik steeds te blijven zien dat het allemaal 'zo moet zijn'.... maar ik geef eerlijk toe dat dit niet mijn sterkste kant is :-).

Wat ik wel al heel duidelijk zie is datgene wat altijd bij mij een haat-liefde verhouding met dit land heeft veroorzaakt. Aan de ene kant hou ik van dit land. Voor de mogelijkheden, de frisheid en de rust en ruimte die er is. Maar er heeft altijd iets in mij geknaagd. Iets wat ik moeilijk kon voelen als ik Nederland was, maar wat altijd overduidelijk aanwezig is als ik er ben.

Nu pas kan ik duidelijk omschrijven wat het is. Deels omdat ik zelf genoeg ben gegroeid en heb geleerd om het te kunnen zien/herkennen. Maar ook deels omdat het een steeds duidelijker contrast vormt in het land: angst. Natuurlijk is het niet toevallig dat juist mijn boek over deze angst gaat. En het feit dat de familie waar ik hier heb gewoond en nu weer woon een voorbeeld is van de beheersing door angst tot een niveau dat het onbewust of zelfs bewust hun leven beheerst.

Ik vind het verdrietig om te zien dat de mensen keihard werken om de eindjes aan elkaar te knopen, altijd met de gedachte in hun hoofd dat ze alles kunnen verliezen in een oogwenk. Van deze angst valt niet te winnen. Hij is altijd groter en duidelijker aanwezig dan het verzet ertegen. Ik neem het ze niet kwalijk en ik denk dat als ik hier zou hebben gewoond, ik door dezelfde angst overmeesterd zou worden. Maar ik woon hier niet en dus kan ik het zien.

Begrijp me niet verkeerd. Ditzelfde patroon speelt zich af in Nederland, maar daar gebeurd het net wat subtieler en meer ondergronds en is het sociale gevoel van de mensen net iets té overheersend om het er zo dik bovenop te leggen als hier. Laten we zeggen dat het klimaat er hier meer uitnodigend voor is. Een klimaat wat het land zelf in zijn paar honderd jaar van bestaan heeft kunnen creeeren. Bedoeld voor vrijheid, misbruikt door angst.

Het maakt me erg opstandig dat het bestaat. En het maakt me verdrietig om te zien hoe mensen zich door de angst laten beheersen. Maar ik begrijp ze. Ze zijn gevoed met angstscenario's en hebben er dagelijks mee te maken. het is niet een beeld wat ze is voorgehouden. Ze worden er elke dag mee geconfronteerd. En misschien voelen ze ergens wel dat het niet klopt... maar vertel dat aan iemand die een rechtzaak van een paar miljoen tegen zich krijgt omdat hij een deukje in zijn auto heeft gereden op een parkeerplaats.

Iedereen werkt keihard in dit land. Je baan opzeggen, om je geluk elders te zoeken.. iets wat eigenlijk wat bij dit land van vrijheid past, is nu een angst scenario voor iedereen. En ze weten zelf: 'it didn't use to be this way'... maar nu hou je vast aan wat je hebt uit angst om te verliezen waar je zo hard voor werkt.

De grote boze wolf is in dit geval de overheid. 

Ik zou willen schreeuwen: weten jullie dan niet dat jullie dit systeem hebben gecreëerd en dat jullie het ook kunnen beëindigen? Maar ik denk dat ik die energie maar in mijn boek stop. Tenslotte zijn het dit soort ervaring die voor prachtige quotes in het boek zorgen.

;-)

Aanpassen

De realiteit van mijn beslissing begint nu langzaam tot me door te dringen. Tot op heden ben ik in mijn 'overlevingsmodus' geweest. Dat wil zeggen dat ik zoals ze dat hier zeggen 'going through the motions'. Ik ben er dan wel maar leef niet bewust. het is een angst cq afweringsmechanisme als mijn lichaam schrikt. In dit geval van een grote verandering. 

Ik kan dan niet stilzitten en blijf maar bezig met de meest onbenullige dingen, en alle dingen die ik zou moeten doen blijven liggen. Tegelijkertijd gaat het me allemaal niet snel genoeg en wil ik eigenlijk al Amerika veroverd hebben. Het hoort bij mij en ik heb geleerd te accepteren dat ik zo met situaties omga. In plaats van boos worden en hopen en/of leren om er anders mee om te gaan. Accepteren en houden van hoe je bent. Dat is ook hoe ik in elkaar zit.

Het duale in mijn echter wil aan de ene kant constant verandering maar is aan de andere kant doodsbang voor welke verandering dan ook. Maar nu ben ik hier in Michigan en dat is zeker een verandering. Ik ben hier zonder agenda en duidelijk doel en alleen de vraag: wat wil ik?...

Pas nu of nee laat ik dat corrigeren. Nu begint tot mij door te dringen wat het inhoudt en dat voelt heel en verlaten. En op die momenten wil ik eigenlijk het liefst meteen terug. Wat houdt me hier? Al die stomme Amerikanen met hun stomme regels... alle onwetende mensen die overal bang voor zijn omdat hun overheid dat voorschrijft. Mijn reis ging absoluut niet heel voorspoedig, hier lijkt ook alles tegen te zitten (voor zover dat kan in 3 dagen hahaha).Tevens is hier op esoterisch gebied niet veel te doen in Michigan. 

En toch heb ik ondanks dit alles nog steeds heel duidelijk een gevoel dat ik hier moet zijn. Misschien is dat nog wel het engste gevoel van allemaal. Iets in mij wil toegeven aan de hier overal aanwezige angst voor 'rechtzaken' 'ongelukken' 'werkeloosheid' 'geldproblemen' 'verzekeringen' etc. De mensen hier lijken beheerst door hun omgeving en ik kan er niet mee overweg. En nogmaals, toch weet ik ergens dat ik hier goed zit. Dat alles is als het moet zijn. En als ik de tijd zou nemen om te accepteren wat er is en te zien hoe ik daar insta. Hoe goed het eigenlijk is, dat het zo is.

Leven vinden

Buiten is de sneeuw en het ijs langzaam aan het smelten. Net als mijn jetlag langzaam van me afzak. Ik ben blij hier te zijn en ik voel me goed. Ik ben in het huis van de familie waar ik heb gewoond toen ik exchange student was in Amerika. Ik noem ze daarom ook mijn Amerikaanse ouders.

15 jaar geleden woonde hier behalve 'mom' and 'dad', ook 3 kinderen die nu inmiddels allemaal de deur uit zijn. 1 is getrouwd en heeft net een dochtertje, de ander gaat binnenkort trouwen en nummer 3, de jongste is nog op weg om zijn levensgeluk te vinden. 'Mom' werkt bij Burger King and 'dad' bij Buick in Flint. Het huis is typisch Amerikaans en het leven hier ook. Ik slaap in de 'basement', wat niet hetzelfde is als een kelder maar eerder een souterrain. Aangezien alle kinderen het huis uit zijn, heb ik een kamer en een badkamer voor mij alleen. Heel luxe natuurlijk!

Het is toch wel even aanpassen vooral wat betreft eten betreft is het een uitdaging om dingen te vinden die gezond en lekker zijn. Alles gaat hier in de magnetron en alles bevat suiker. Aangezien ik geen auto heb, betekent het dat ik voorlopig aan huis gekluisterd ben. Want Amerika kan je nergens heen zonder auto, zeker niet op het platte land zoals hier.

Dus het verkrijgen van een auto is nummer 1 op de verlanglijst maar daarvoor zal ik eerst moeten zien te achterhalen hoe het verzekeringstechnisch zit. En het feit dat het gister de hele avond heeft geijzeld maakt het voor mij ook niet uitdagend om een auto te huren en/of kopen. Maar aangezien ik niets kan zonder, zal ik er toch vroeg of laat aan moeten geloven. 

God is ondoorgrondelijk

Heel gek is dat. Het was een echt afscheid terwijl ik al heel veel vaker alleen op reis ben geweest en dat heel anders voelde. Misschien dat ik over een half jaar, terugkijkend begrijp waarom het zo voelde maar nu was het een rare gewaarwording. Alsof ik opnieuw een jaar naar een onbekende bestemming vertrok, met alle twijfels van dien.

Mijn tranen kon ik na het afscheid niet bedwingen en wat maakt het ook uit!.. Niemand op de luchthaven vind het volgens mij raar als iemand huilt... er zijn zoveel redenen te bedenken waarom huilen op een luchthaven begrijpbaar is. Zoveel mensen die afscheid nemen, Gelukkig zijn er net zoveel mensen die weer bij elkaar gebracht worden waardoor het emotie niveau weliswaar superhoog maar wel in balans is.

Op weg naar de gate heb ik me wel duizend keer bedacht: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?' maar nooit was er een twijfel om niet te gaan. Nu ik hier ben weet ik ook dat het geen teleurstelling zal zijn als ik na twee weken terugkeer. Ik moest het gewoon doen en meer niet. Op de rustige en vriendelijke vlucht na ging verder alles mis en vroeg ik me af wat er gebeurd was met mijn wensen die ik de kosmos in had gestuurd om me een leuke, rustige en behouden reis te hebben.

Het begon al met de verkeerde informatie waardoor ik in plaats van de beloofde 32 kilo maar de omgekeerde 23 mocht meenemen. Alleen mijn koffer omdraaien bleek geen optie en zag ik mezelf genoodzaakt om te betalen voor de overbagage. Uitpakken was ook geen optie want ik kon op dat moment niet bedenken wat er uit moest en wat niet. En overpakken ook niet want alle koffers zaten letterlijk tot de rand toe vol!

Bij aankomst in Chicago bleek de rij voor de douane ongekend lang.... en ik ben al wat gewend in de loop van de jaren!... Nadat we meer dan een half uur in de rij stonden was het einde van de tot dan toe eindeloze slinger mensen op weg naar de streep die je het land in brengt, in zicht. Op dat moment kwam een altijd hard schreeuwende emotieloze dominantie douanier ons vertellen dat de rij waar wij in stonden naar de volgende aankomsthal mochten om a. de rij te verkorten en b. sneller aan de beurt te zijn. Tenminste dat namen wij, die in de rij stonden, aan. Dus gewillig en met snelle pas liep iedereen als een kudde schapen achter de douanier aan. Natuurlijk waren er die mensen die heel hard gingen lopen in de hoop een plekje eerder in de rij te bemachtigen en voelde ik mijn 'ik ben aan de beurt' ego opspelen om mijn plek in de rij te bewaken.

 Een illusie armer kwamen we daar in dezelfde rij terecht.. op dezelfde plek waar we waren vertrokken, maar dan met maar de helft aan het aantal open cabines om door de paspoortcontrole te gaan. Sommige reizigers die een korte connectie hadden raakte erg in paniek en ik voelde het 'ik wil rechtvaardigheid in de wereld' stukje in mezelf opspelen en liet deze mensen voorgaan. Overigens werden je papieren, voor het bereiken van de rode lijn die je over de streep van Amerika introk, door twee amper Engels sprekende dames op waarheid gecontroleerd. Wat dit voor de geloofwaardigheid van de procedure moet doen weet ik niet...... want toen ik uiteindelijk als een van de allerlaatste mensen aan de beurt was, gaf de douanier aan dat mijn ingevulde papieren niet correct waren. Oude formulieren. Ik legde netjes uit dat ik ze in de vorige aankomsthal had gevonden op een balie en dus er vanuit was gegaan dat het klopte. De man geloofde weliswaar dat ik ze daar had gevonden maar bleef me aankijken met een blik alsof hij water zag branden. Hij kon simpelweg niet overweg met de formulieren. Ik moest maar een nieuwe invullen en weer achter de rode lijn plaatsnemen. 

Na het opnieuw invullen van de papieren, zonder een onvertogen woord van mijn kant, aangezien ik altijd het gevoel heb als ik daar sta dat een woord van repliek met een directe deportatie  wordt beloond, vervoegde ik mij opnieuw tot de  balie. Dit keer een andere douanier. Deze man keek mijn lachend aan en vroeg me af waarom ik in godsnaam twee formulieren had ingevuld. Een was genoeg, aldus hem. Beide waren rechtsgeldig maar ik geloof aan zijn glimlach te zien dat hij mijn over ijverigheid wel kon waarderen. Ik heb maar niets gezegd over de collega en zijn mening over het formulier. Eind goed al goed dacht ik. Mijn extra formulier werd verscheurd en na de onvermijdelijke vingerafdrukken en de afdruk voor het fotoboek, mocht ik Amerika in. Knap overigens dat de mensen je door al hun autoriteit ook inderdaad een zucht van verlichting geven als je het land in mag. Alsof het een soort godgeschenk is dat je wordt toegelaten, in plaats van een rechtmatige en wettelijk legale stap in een ander land. 

Afijn... mijn koffers lagen na deze stimulerende ervaring eenzaam op de band te wachten of nog iemand ze mee wilde nemen. Ik nam mijn overzware kindjes bij me, en wist dat ik ze meestal 100 meter en nog een douanier verder, wel weer kon inleveren dus ik besloot niet voor de bagagekar te kiezen. Handtas om me schouder, laptoptas op mijn rug en twee rolkoffers aan mijn armen. Dat deze bagage stuk voor stuk erg zwaar en groot waren is voor het vervolg van belang. Na het inleveren van de papieren, controleerde zo'n 60 meter verderop een vriendelijke meneer welke passagiers konden doorlopen en welke bagage opnieuw gecheckt moest worden. Toen ik aan de beurt was bleek het hem allemaal teveel te worden en zei hij (geheel onterecht bleek 3 meter later overigens): dat mensen met een 'connecting flight' door de klapdeuren moesten.

Braaf als ik soms kan zijn, liep ik met mijn volle vracht door de deuren waar mensen op hun geliefden en familie stonden te wachten. Dit gaf mij een wat vreemd gevoel aangezien ik niet was aangekomen maar slechts op doorreis was. 10 meter verder toen de borden naar 'connecting  flights' de roltrap op moesten ging mij iets dagen en toen ik omkeek realiseerde ik me dat het mis zat. De beste man had me met koffers en al doorgestuurd zodat ik met al mijn bagage de luchthaven door moest zeulen en deze opnieuw moest inchecken bij de vertrekhal van mijn vlucht. Een korte navraag aan een employee deed mijn vermoeden bevestigen en mijn smekende vraag om me nog terug te laten werden, geheel in stijl onvriendelijk beantwoord met: 'those are the rules madam. Just take your bags and move on'. Ik probeerde haar nog aan te geven dat het alleen opgaan van de roltrap met mijn hoeveelheid bagage bij het onmogelijk afwas, hadden geen response.

Boos en verdrietig en redelijk in paniek ging ik de roltrap op, en nog 3 roltrappen later, wat wandelen en een reis per trein, kwam ik van hal 4 naar hal 1. Chicago is een grote luchthaven, en zeker een die ik met alle bagage in hand, niet kan aanraden om gezellig door te lopen. Iedereen zag overigens mijn gestuntel met mijn bagage, maar niemand die wilde helpen. Waarschijnlijk vroegen ze allemaal af, welke idioot zoveel handbagage bij zich had, want een andere reden om met zoveel bagage te zeulen kon er niet zijn. Eigen schuld, dikke bult.

Bezweet en trillend van vermoeidheid kwam ik in hal 1 aan waar een hele vriendelijke meneer mij alle verdriet deed doen vergeten toen hij wel tot 3 keer toe zijn excuus aanbood dat men mij met alle bagage de luchthaven had doorgestuurd. Het nam de stress en de verhitting niet weg, maar wel al mijn irritatie en ik stond weer lachend klaar om opnieuw door de douane te gaan.

Opnieuw in het beveiligde gedeelte van de luchthaven van Chicago bleek dat ik door al dit alles niet al te veel tijd had om naar mijn vlucht te komen, maar weliswaar genoeg om me niet te haasten. Dit keer kon ik wat in Amsterdam niet mocht, wat water kopen om te drinken terwijl ik wachtte tot mijn vlucht werd omgeroepen. Maar nog amper plaatsgenomen in mijn stoel, werd mijn vliegtuigstoel al omgeroepen om in te checken. Halsoverkop drinken en fruit in de tas en hup: het vliegtuig weer in. Helaas bleek in het vliegtuig dat er consequenties verbonden waren aan mijn supersnelle actie.  Een waterfles kan je namelijk beter dicht doen, voor je hem in je tas stopt. Kost iets meer tijd weliswaar maar het voorkomt dat je tas en de inhoud zeiknat wordt. Gelukkig bleek het ook het laatste van mijn 'transfer' ellende te zijn en kwam ik van een behouden vlucht aan in Detroit.

Weliswaar vroeg ik mij af waarom ik zowel op de eerste als de tweede vlucht stoïcijns werd vergeten bij het uitdelen van de drankjes en waarom ik op de eerste stretch met moeite een aardige stoel had, terwijl de tweede vlucht, zonder blikken of blozen en zeker zonder vragen, ik werd ge-reseat naar een nooduitgang plek met veel beenruimte. En waarom mijn koffer een visitatie heeft gehad van de douane, waarbij niet alleen mijn slot is geforceerd, maar ook de inhoud er volledig uit is geweest en opnieuw ingepakt. Op de cadeautjes na dan, die hebben ze, wel uitgepakt maar niet meer in en vervolgens letterlijk in mijn koffer gepropt. Met een briefje weliswaar: sorry dat we in de koffer zijn geweest, maar dat begrijpt u vast wel. Het is voor uw eigenlijk veiligheid namelijk. Oh en trouwens: wij zijn niet aansprakelijk voor wat we aanrichten in uw koffer. Goedendag!. 

Het Universum werkt op mysterieuze wijze... God is ondoorgrondelijk.

Tijd om te gaan

Een tijd lang was het een droom, toen een wens... en nu ga ik dan echt. Steeds als ik er over nadenk dan realiseer ik me dat het 'maar' drie maanden zijn. Dus eigenlijk een wat lang uitgevallen vakantie. Maar toch.... Mijn hart roept iets anders. Iets wat ik niet versta. Ik voel alleen.

Sommige momenten voel ik me opgelucht en  blij: eindelijk is het zover! Andere momenten ben ik zenuwachtig en sommige momenten ben ik zelf compleet misselijk en lethargisch. Snappen doe ik het niet. Ik ga immers gewoon voor een lang verdiende vakantie naar het buitenland. Naar een plek die ik ken, naar mensen die ik ken..... om te vinden wie ik ben.

En toch voelt het allemaal een stuk gecompliceerder. Of niet. Ik kan het gevoel niet beschrijven, al zou mijn rationele brein het graag willen. Het is alsof ik op de drempel sta van iets compleet nieuws. Alsof ik bij 'Piere' heb gekozen voor deur nummer 3 en nu voel spanning wacht wat er achter staat.

Ik kan me nergens op concentreren. Zelf niet het inpakken.. wat nu toch wel van pas zou komen. Drie maanden in 1 koffer stoppen is niet geheel makkelijk kan ik je zeggen! En daar zit ik dan. Over twee dagen vertrek ik en ik snap er niets van. Waarom ga ik eigenlijk? Waarom voelt het zo raar? Ik ben er toch al vaak geweest? Waarom neem ik afscheid? Waarom schrijf ik dit blog? Wat gaat er dan gebeuren? Gaat er wel wat gebeuren? Waar ben ik zo bang van? Waarom wil ik het allemaal zo graag weten..... en voor het eerst in mijn leven ..... blijft het stil in mijn hoofd.... geen wijze woorden. Geen logische verklaringen. Ik, die altijd wist waarom... of in ieder geval altijd deed alsof ze wist waarom. Ik die altijd een verklaring zocht voor alles, ook al had ik die niet. Ik die altijd alles wilde begrijpen... ook al begreep ik het vaak niet....

Altijd druk in mijn hoofd.. altijd ideeen... gevoelens... druk.... verlangen..... geloof.....denken.....

En nu........ niets.......

De 'ik' in mij is stil....

En dat wat een zegen had moeten zijn... voelt nu juist het meest beangstigend van alles. 

Werkverschaffing voor Wonderland

Er is een overheidsinstelling waarbij iedereen bij het horen van de naam de rillingen over de rug lopen. Dat wil zeggen, dit gevoel komt alleen bij die mensen naar boven die in aanraking zijn gekomen met dit orgaan. Het is als een blindedarm van de maatschappij. Als je er niets mee te maken hebt.. doet het wat het doet, en heb je er geen last van... maar je merkt pas dat het er is als je krom ligt van pijn en ellende en het enige wat je lichaam goed doet, is het in zijn geheel verwijderen.

Ik heb het over U W V... ik durf de letters niet te dicht bij elkaar te zetten om zo onnodige blessures voor de lezer te besparen. Na een lange, nutteloze, bureaucratische,  stressvole strijd met het bovengenoemde... met ongetwijfeld veel werk aan hun kant, en vooral veel onnodige woede aanvallen aan mijn kant, is het hoge woord eruit: mevrouw, wij doen ons werk... maar niet voor u!!! Of om het letterlijk te vertalen: wat u wil mevrouw... dat kan u op uw buik schrijven.

Ik heb besloten mijn trots in te slikken.... te vergeten dat ik 3 maanden aan deze onzin heb verloren en het toch zien als een uitnodiging om vertrouwen te hebben dat ik mijn 'blinde darm' inderdaad niet nodig heb. Ik red het wel zonder. Natuurlijk vraag ik me af waarom ik dan een blinde darm had.... maar het geeft al pijnklachten als ik er over spreek, dus ik kan maar een ding concluderen:

Ik vertrouw... en ik ga!! En wel over twee weken..... Ik hoop een vlucht te hebben rond half januari..

Eerst was er de nodige chagrijnigheid over het Uitermate Waardeloos Verzinsel (van de overheid), maar nu ik het een beetje los kan laten... oké... eerlijk.. nu ik probeer er niet meer over na te denken.... nu voel ik alleen maar dat wat ik voelde toen ik de beslissing nam om dit pad in te slaan... opluchting en verwondering...

Als Alice op weg naar een onbekend Wonderland!!

Politiek & Media

De uiterlijke peilers van de massamening van Nederland: Politiek en Media.... maar net als bij zoveel dingen is uiterlijk slechts schijn. Want de ziel van deze peilers zijn de grootgrondbezitters, oliemagnaten en andere grote bedrijven. Zij beheersen in feite de wereld van binnen uit. De politiek mag een mooi spel uitvoeren en de media mag doen alsof zij zowel de coach als criticus van het schouwspel zijn.

Zelf heb ik eerder in mijn leven voor de 'media' gewerkt en het was mijn stille droom ooit weer hier te gaan werken. Want werken bij de media dwingt respect af bij velen. Als jong meisje kwam ik daar al achter doordat bij het noemen van de naam van het radio station waarvoor ik werkte alle deuren voor mij open gingen. Alsof het feit dat ik bij 'de media' werkte mij recht gaf om dat te doen wat niemand anders mocht. Het gaf me een bijzonder gevoel van macht wat ik toen alleen als enthousiasme kon herkennen.

Vele omzwervingen en vele jaren later had ik nu het genoegen bij een televisie uitzending aanwezig te zijn. Het was een gelegenheid waar ik naar uitkeek als een kind dat na jaren eindelijk weer naar huis gaat. Ik was toeschouwer van het schouwspel. Ik zag letterlijk als buitenstaander wat zit aan mijn ogen voltrok. Oprechte mensen, televisiemakers, die leven in een wereld waar zij belangrijk zijn en waar hun werk iets uitmaakt. Blikken uit hun ogen van superioriteit die probeert zich tussen het gewone volk te mengen. Een air van belangrijke zaken die, als je er eens goed naar kijkt, niet meer zijn dan een paar ego's samen die proberen elkaar de troef af te steken en waarbij kijkcijfers zelfs bij de publieke omroep belangrijker zijn dat de inhoud en vorm van wat je kijkt.

Zonder kijkers geen televisie lijkt het misschien maar in feite loopt de schaduw op deze gedaante vooruit. Zonder televisiemakers geen kijk. Elitaire burgerlijkheid die meent boven de waarheid uit te stijgen. Die beweert beter te kunnen debatteren als de politici die ze interviewen.

De politici die altijd worden beticht van hanengedrag in het kippenhok van de mensheid. Politici die worden beticht dat ze grotere kraai hebben dan inzicht in de problematiek in het kippenhok. Maar wat ik als toeschouwer mocht ervaren is dat de media zichzelf gespiegeld ziet. Het is niet de politiek maar de media die arroganter is dan hun eigen jasje past. 

Die politici die het goed doen op tv, weten hoe ze de media moeten strelen in hun ego om te krijgen wat ze willen. Terwijl de echte passionele pioniers, niet wetend worden neergesabeld wegens draaierij. De mensen geloven wat ze zien. En zo worden de hanen beloond terwijl de echte vechters voor de rechten van het land, ten onder gaan voordat de zon heeft geschenen. 

De kippen in het hok blijven gedesillusioneerd achter, gevoed met de leugens die uit eigenbelang zijn geboren. Niemand gelooft nog ergens in. Niemand vecht nog ergens voor. Het is de schuld van de politiek. Het is de schuld dat het zo goed gaat in Nederland.

Maar het is ons geloof in dat wat ons wordt voor geserveerd dat ons eigen geloof ontneemt. Uiteindelijk vechten we me nergens meer voor omdat dit gedrag niet wordt beloond. Wie ziet nog de echte passie in landsbestuur? Wie gelooft nog in de hoop voor een betere wereld?

Niemand wil zien dat er echte politici zijn die met passie en toewijding een verandering proberen teweeg te brengen in Nederland. Die proberen ons uit onze illusie te halen en te zien dat wij wél de oplossing hebben. Dat wij wel iets kunnen doen als we dat willen...

Na de storm......

"In de psychiatrie...", vertelde mijn dokter met een stalen gezicht die geen medelijden verraadde, "....staat verhuizen staat even hoog op de lijst als het verliezen van een geliefde". Ik wilde het maar al te graag horen. Natuurlijk is verhuizen vreselijk en natuurlijk heeft het veel impact op je. Dus dan had ik een goede reden om mijn vermoeidheid te kunnen verantwoorden. Zodat ik me niet schuldig zou voelen als ik na het wegzetten van de dozen in elkaar zou klappen wat wel vaker gebeurde sinds ik ziek ben geweest. Dus maar al te graag liet ik iedereen weten hoe zwaar verhuizen wel was!... Maar eerlijk gezegd dacht ik zelf dat het allemaal erg overdreven was.... 

tsssss... verhuizen... zo moeilijk was dat toch niet?... Ja god... een paar dozen inpakken en wegzetten... en alle abonnementen opzeggen of afzeggen. Administratie en nadenken .. dat was het.. maar meer niet!... kom nou!.. 

De eerste paar dagen na de verhuizing liep ik door het huis van mijn ouders alsof ik energie had voor 10. Ik hielp het huis schoonmaken, kookte en was de hele dag mijn vrolijke zelf.... maar mijn vrolijke zelf, kon zoals altijd, mijzelf niet voor de gek houden en ik voelde al snel dat ik met mijn bewustzijn ergens een paar meter boven mijn hoofd zweefde, waar alle moeilijke dingen niet belast werden met gevoel, pijn of vermoeidheid...  Daarboven is het altijd mooi weer....

.. maar daarboven is niet hier... en dus moest ik mezelf na een paar dagen van rennen toegeven dat het verhuizen misschien meer impact op me had gehad dan ik zou willen....  Maar het duurde nog zeker een week voordat ik enigszins een deel van me terugvond wat ik herkende als mijzelf.

Nu 3 weken later voel ik langzaam dat ik weer terugzak op aarde... de kust is veilig.. u kan komen! Fijn hoor... want pas nu kan ik beginnen de balans op te maken van wat er de afgelopen weken met me is gebeurd.

"In de psychiatrie staat verhuizen gelijk aan het verliezen van een geliefde"..... geen routine van het bed naar de koelkast. Vreemde winkels, vreemde buren. Vreemde meubels en vreemde geluiden.  Vreemde gedachten in een vreemde omgeving.

Oké, ik ben inmiddels overtuigd. Verhuizen is niet zo gemakkelijk als ik had gedacht... maar als verhuizen al zwaar is... wat dacht je er dan van als je bij je ouders intrekt? Nee, niet in het ouderlijk huis... maar in hún huis. Het huis waar jij een kamer hebt maar nooit hebt gewoond...

Eerst mee gaan in hún routine. Dan erachter komen dat dat niet werkt en dan schoorvoetend tot de conclusie komen dat je wel bij hun woont maar niet samenwoont en dus recht heb op je eigen leven. 

"In de psychiatrie....".. vertelde mijn dokter met een stalen gezicht... In de psychiatrie zou ik nu al gek geworden zijn... denk ik.

En dan kijk ik naar mijn kat. Die rustig probeert op een veel te klein plateautje te slapen terwijl achter haar een gigantisch bed staat waar ze languit weg kan dommelen. Maar hier .. naast het plateau zit ik... dus ook hier naast mij.. zit zij.....

Ik geloof niet dat ze last heeft van verhuisstress.... Ze kwam... ze snuffelde rond... en ze overwon... Zij zag meteen de voordelen van het struinen in de tuin wat ze op het balkon, twee hoog, niet kon. Maar zij maakt zich ook niet druk over het veel te kleine plateautje waarop ze probeert te slapen. 

Ze is gewoon...... en het is wat het is..... hier of daar.... 

Titel

Iris Barkhuysen.
Copyright © 2003 [De Iris]. All rights reserved.
Revised: september 05, 2007

email: info@deiris.nl